MAYA VE ARDINDAKİ

“Gerçeği arayan, önce kendini sorgulamalıdır.” – Seneca

Maya, sokakların sessizliğinde ortaya çıktı ve kısa bir an için birinin hayatına dokundu. Küçük bir bağ, bazen en beklenmedik hikâyeleri başlatır.

Müzik Takdimi

“Maya ve Ardındaki”ni okurken “Lachrimae”nin yumuşak ve duru tınılarını hayal edin. Müzik, hikâyenin gizemli havasına hafif bir sis gibi eşlik eder; her nota, gerçeğe yaklaşmanın dingin ama derin hissini taşır. Okurken adımlarınızı yavaşlatan, içinize bakan bir yolculuğun kapısını aralar.

---

Eve doğru yürürken tamirhanenin önünden geçiyordum ki bir anda ortaya çıktı. Sessizce arkamdan geliyordu; ben durunca o da duruyor, yürüdüğümde yeniden adımlarıma uyuyordu. Yumuşak tüyleri ve anlamlı bakışları hemen dikkatimi çekmişti. Sanki uzun zamandır tanıdığı biriymişim gibi güvenle yaklaşıyordu. Adeta sevilmek istiyordu. Eğilip başını okşadığımda aramızda bir anda sıcak bir bağ oluştu. Bu, sokakta gördüğüm sıradan kedilere benzemiyordu; çok sevecen, çok insana yakın… Belli ki bir ev kedisiydi.

Bu sokaklar ona göre değildi. Etrafta köpekler dolaşıyordu. Onu öylece bırakıp gitmek içime sinmedi. Ne yapmam gerektiğini düşünürken tasmasını fark ettim. Üzerinde adı yazıyordu: Maya. Altında da bir telefon numarası.

Mayayı burada, tek başına bırakamazdım. Numarayı çevirdim. Telefon çalarken içimde tuhaf bir merak belirdi. Hatta bu merak, Maya için duyduğum endişenin bile önüne geçti bir anlığına.

Sahibi ona düşkün, zarif bir hanımefendi olabilirdi. Maya’yı bulup kaderine terk etmeyip onu aradığım için bana müteşekkir kalabilirdi. Hatta bir kahve içmeye bile davet edebilirdi. Kim bilir, Maya’nın bu beklenmedik ortaya çıkışı hayatıma küçük de olsa yeni bir hikâye katabilirdi.

Telefon açıldı.

“Efendim?” dedi kadın. Sesi yumuşak ve kibardı. O an, daldığım düşüncelerden sıyrıldım.

“Hanımefendi, Maya şu an benimle,” diye kendimce esprili bir karşılık verdim. Çok önceden bir yerde duymuştum, esprili erkekler sempatik bulunurmuş.

“Tamirhanenin civarında mısınız?” diye sordu.
“Evet,” dedim.

“Arada sırada oralara kaçıyor ama geri geliyor. Eşimi gönderirim, o alır.”

O kelime… Eşim.
Sanki telefondan çıkıp yüzüme soğuk bir nefes gibi çarptı. Telefon çalarken kurduğum tüm küçük ihtimaller, tek bir cümleyle dağıldı. Kendime kızdım. Bir şey beklediğim için değil; neden beklediğimi bilmediğim için.

“Peki,” dedim.

Mayayı orada bırakmamanın verdiği huzurla, içimde ufacık ve nedenini tam çözemediğim bir kırgınlıkla uzaklaştım oradan. Arkamdan gelip gelmediğine bile bakmadım. Baksam, belki yine dururdum… belki yine gereksiz bir hayale kapılırdım.

Hayat bazen böyle işte.
Bir kediyi seversin, kısa bir an içinde bir hikâye kurarsın; sonra bir kelimeyle hepsi dağılır.
Ve sen sadece yürürsün.

 

MAYA AND WHAT LIES BEHIND

“He who seeks the truth must first question himself.” – Seneca

Maya appeared in the quiet of the streets and, for a brief moment, touched someone’s life. A small connection can sometimes spark the most unexpected stories.

Music Introduction

As you read “Maya and What Lies Behind,” imagine the soft and pure tones of “Lachrimae.”
The music accompanies the mysterious air of the story like a gentle mist; every note carries the calm yet profound feeling of approaching truth. It opens the door to a journey that slows your steps and turns your gaze inward.

---

I was walking home, passing by the repair shop, when she suddenly appeared. She was quietly following me; when I stopped, she stopped, and when I walked, she matched my steps again. Her soft fur and meaningful eyes caught my attention immediately. She approached me with the trust of someone who had known me for years. As if she simply wanted to be loved. When I bent down and stroked her head, a warm bond formed between us in an instant. She wasn’t like the ordinary street cats I often saw; she was affectionate, almost humanlike… Clearly, she belonged to someone.

These streets weren’t meant for her. There were dogs wandering around. Leaving her there didn’t feel right. As I tried to think what to do, I noticed her collar. Her name was written on it: Maya.
And beneath it, a phone number.

I couldn’t leave Maya there alone. I dialed the number. As the phone rang, a strange curiosity rose within me — a curiosity that, for a moment, even overshadowed my concern for Maya.

Her owner might be a graceful lady fond of her cat. She might be grateful that I didn’t abandon Maya and called her. She might even invite me for a cup of coffee. Who knows — Maya’s sudden appearance could add a small new story to my life.

The phone was answered.

“Yes?” said a woman. Her voice was soft and polite. I snapped out of my drifting thoughts.

“Ma’am, Maya is with me right now,” I replied, trying to sound playful. I’d heard somewhere long ago that playful men were found charming.

“Are you near the repair shop?” she asked.

“Yes,” I said.

“She wanders there from time to time but always comes back. I’ll send my husband to pick her up.”

That word… my husband.

It hit me like a cold breath coming through the phone. All the small possibilities I had built in a few seconds vanished with a single sentence. I grew angry with myself — not because I expected anything, but because I didn’t understand why I had.

“Alright,” I said.

With the comfort of knowing I hadn’t abandoned Maya — and with a faint disappointment whose reason I couldn’t quite explain — I walked away. I didn’t even check if she was following me. If I had looked back, perhaps I would have stopped again… perhaps I would have fallen into another unnecessary fantasy.

Life is like that sometimes.

You pet a cat, build a story in your mind within a brief moment —
and then a single word scatters it.

And you simply keep walking.