CİN ALİ'NİN ARDINDAN
“Geçmişin hatıralarını huzurla
hatırlayabilmek, bilgeliktir.” —
Seneca
🎧 The Meadow — Alexandre Desplat
Kamera yavaşça eski bir sınıfın penceresinden içeri süzülür.
Tebeşir tozu havada asılı, bir çocuğun kalbi ilk harfini arar.
Müziğin her notasına bir anı düşer:
bir baba eli, bir vesikalık, bir kitap kapağı…
Ve finalde, sessiz bir gülümseme:
O at hâlâ koşuyordur,
sadece yönü değişmiştir —
geçmişten geleceğe doğru.
Bir Zamanlar
Harflerle Başlayan Hikâye
12 Eylül 1980…
Ülke, sanki sessiz bir rüzgârın altında taş kesilmiş gibiydi.
İnsanlar derin bir çukura yuvarlanmıştı adeta.
Televizyonda aynı yüzler, aynı cümleler yankılanıyordu:
“Yurtta sıkıyönetim ilan edilmiştir.”
O döneme ait bütün ordu komutanlarının adını
yıllarca unutmamak üzere ezberlemiştim; adeta beynime kazınmıştı. “Nurettin
Ersin, Necip Torumtay, Tahsin Şahinkaya, Nejat Tümer,Sedat Celasun” — bir
tekerleme gibi zihnimde dönüp dururdu.
Sokaklar boş, radyolar kısık, yüzlerde tedirgin
bir bekleyiş vardı.
Ama benim dünyam o hengâmeden çok uzaktaydı:
Küçük bir çocuğun kalbinde, ilk kez okul sırasına oturmanın heyecanı,
gerginliği ve korkusu vardı.
Bir sabah babam elimden tutmuş, mahalle
fotoğrafçısına götürmüştü beni.
Kayıt için vesikalık fotoğraf gerekiyordu ama babam,
“Bir de boydan çektirelim,” demişti.
Boy fotoğrafının ne işe yarayacağını o zaman anlamamıştım.
Yıllar sonra düşündüm de, belki de babam beni zamanın önüne koymak istemişti —
bir karede, geleceğe bakan küçük bir çocuk olarak…
Zor Harfler,
Sessiz Günler
İlkokula başlamak, benim için yeni bir dünyanın
kapısını aralamak değil,
o kapının eşiğinde sendelemekti.
Harfler önümde dans ediyor ama bir türlü el ele tutuşmuyorlardı.
Bir “A” harfiyle “N” harfi yan yana geldiğinde, aralarındaki mesafeyi
kapatamıyordum.
Bir kelime kurmak, bir dağa tırmanmak gibiydi.
Hele o dört harften oluşan heceler… tam bir kabustu.
“Ali gel” cümlesi bile bir muamma, bir şifre
gibiydi.
Sonra bir sabah, hiçbir şeyi tam öğrenemeden okulum değişti.
Yeni duvarlar, yeni yüzler, yeni bir sıra…
Ama ben aynı çocuğum:
Hecelerin arasında kaybolmuş, defterine yanlış harfler karalayan,
her teneffüste biraz daha içine kapanan çocuk.
Cin Ali’nin
Atı
Bir gün öğretmenim, masama küçük ve ince bir
kitap bıraktı.
Kapağında basit bir çizim vardı: elinde top tutan bir çocuk ve yanında bir at.
Altında şu yazı dikkatimi çekti: “Cin Ali’nin Atı.”
O kitabı açtığımda, ilk kez harflerin bana düşman
olmadığını hissettim.
Satırlardan atın nal sesleri duyuluyordu sanki;
her “A” harfi bir adım, her “L” bir nefesti.
O küçük çocuk —Cin Ali— benim dostum olmuştu.
Benim gibi, o da öğreniyordu. O da hata yapıyor, düşüyor, ama kalkıyordu.
Her ne kadar başarısız olsam da, her umutsuzluğa
kapıldığımda
içimde, derinlerde bir yerde pes etmemeye dair küçük bir kıvılcım vardı.
Ve kendime bir hedef koymuştum:
Sınıfta içine kapanık, önlüğü diğerlerininki gibi parlak değil, mat bir
siyahlıkta olan o kızı geçecektim.
Fakirliğin utangaç bir sessizliğe dönüştüğü o yüzü hep hatırlardım.
O sınıfta, ilk rekabetim oydu.
Ama aslında birini geçmek değildi mesele;
kendimi aşmaktı.
İlk Zafer
Cin Ali’nin Atı’nı okudum.
Sonra Topu’nu, sonra Topacı’nı...
Her kitapla birlikte biraz daha büyüdüm.
Bir gün öğretmenim gülümsedi:
“Bu seri artık sana hafif gelir,” dedi.
Ve elime “daha renkli, daha çok yazılı bir hikâye
kitabı” verdi.
O an, harflere ve kelimelere bakışım daha dostça bir hal almıştı.
Defterdeki harfler artık kaçmıyor, kalem elimde korkmadan geziniyordu.
O kitabı okurken hissettiğim şey yalnızca sevinç değil;
bir tür özgürlüktü.
Artık okuyabiliyordum.
Köprünün Öte
Yanı
Yıllar geçti.
Takvim 2025’i gösteriyordu.
Bir 12 Eylül sabahı, bir kitapçının vitrini önünde durdum.
Gözüm vitrindeki o tanıdık kapaklara takıldı:
“Cin Ali’nin Atı”
Zaman dondu.
Kitapları elime aldım.
Sayfaları çevirdikçe çocukluğumun sesleri birer birer geri döndü:
tahtanın kokusu, tebeşirin tınısı, okul çantasının o tanıdık ağırlığı…
Ve en derinde, babamın o fotoğraf stüdyosundaki loş ışığa sinmiş dinginliği.
Ve o anda fark ettim —
Ben o çocuğu hiç kaybetmemiştim.
Sadece biraz büyümüştü, biraz susmuştu.
Şimdi, elimde aynı kitap, yanımda oğlumla yeniden
doğuyordu.
Kitabı ona uzattım:
“Bu Cin Ali,” dedim, “eskiden kalma bir dost.”
Oğlum sayfaları açarken, ben bir zaman tünelinin
içinde kendimi gördüm.
‘’At hâlâ koşuyordu; ama bu kez oğlumun dünyasına doğru.”
Zaman bir köprüydü;
Ben Cin Ali’nin atından geçip bugüne geldim.
Şimdi aynı köprünün başında oğlum duruyor.
Ve biliyorum ki —
her harf, her kelime, her kitap bir başlangıçtır.
Benim hikâyem harflerle başlamıştı,
onunki de öyle başlayacak.
After Cin Ali
“To remember the past with tranquility is
wisdom.” — Seneca
🎧 The Meadow
— Alexandre Desplat
The camera slowly drifts through the window of an
old classroom.
Chalk dust lingers in the air; a child’s heart searches for its first letter.
Every note of the music carries a memory:
a father’s hand, a portrait photo, a book cover…
And in the final frame, a quiet smile:
The horse is still running,
only its direction has changed —
from the past toward the future.
A Story That
Began with Letters
September 12, 1980…
The country had turned to stone beneath a silent wind.
People seemed to have fallen into a deep pit.
On television, the same faces repeated the same words:
“Martial law has been declared across the nation.”
I had memorized the names of all the military
commanders of that time,
as if engraving them into my mind:
Nurettin Ersin, Necip Torumtay, Tahsin Şahinkaya, Nejat Tümer, Sedat Celasun
—
they circled in my head like a nursery rhyme.
The streets were empty, radios were hushed, faces
were tense.
But my world was far from that turmoil —
it was the world of a small boy,
his heart trembling with the excitement, tension, and fear
of sitting at a school desk for the very first time.
One morning, my father held my hand and took me
to the local photo studio.
We needed an ID photo for school registration.
But my father said,
“Let’s take a full-length one too.”
I didn’t understand why.
Years later, I thought —
maybe he wanted to place me before time itself,
a little boy looking toward the future, captured in one frame.
Hard Letters,
Quiet Days
Starting primary school wasn’t like opening the
door to a new world;
it was more like stumbling at its threshold.
Letters danced before me,
but they never managed to hold hands.
When an “A” met an “N”,
I couldn’t close the space between them.
Forming a word felt like climbing a mountain.
Those four-letter syllables… a real nightmare.
Even the phrase “Ali come” was a riddle, a secret code.
Then one morning, before I could learn properly,
I changed schools.
New walls, new faces, a new desk…
But I was the same boy —
lost between syllables,
scribbling wrong letters into my notebook,
and retreating further into myself with every recess.
Cin Ali’s
Horse
One day, my teacher placed a small, thin book on
my desk.
Its cover showed a simple drawing:
a boy holding a ball beside a horse.
Below, the title read: “Cin Ali’s Horse.”
When I opened it,
for the first time I felt that letters weren’t my enemies.
I could almost hear the sound of the horse’s hooves in the lines;
each “A” a step,
each “L” a breath.
That little boy — Cin Ali — became my
friend.
Like me, he was learning.
He made mistakes, fell down, but always got back up.
Even when I failed, even when I despaired,
somewhere deep inside me there was a spark —
a quiet promise not to give up.
And I set myself a goal:
There was a girl in our class —
quiet, shy, her black school apron dull instead of glossy.
Her poverty spoke in her silence.
She became my first rival.
But it wasn’t really about surpassing her;
it was about surpassing myself.
The First
Victory
I read Cin Ali’s Horse.
Then His Ball, then His Top.
With each book, I grew a little more.
One day, my teacher smiled and said,
“These books might be too easy for you now.”
She handed me a thicker, more colorful storybook.
In that moment, letters and words no longer
frightened me —
they felt like companions.
The letters in my notebook stopped running away;
my pencil wandered freely and without fear.
What I felt wasn’t just joy —
it was a kind of freedom.
I could read now.
The Other Side
of the Bridge
Years passed.
The calendar read 2025.
On a September morning,
I stopped in front of a bookstore window.
My eyes caught a familiar cover:
“Cin Ali’s Horse.”
Time froze.
I picked up the books.
As I turned the pages,
the sounds of my childhood returned one by one —
the smell of the chalkboard,
the hum of the classroom,
the familiar weight of my schoolbag…
And deep within,
the quiet serenity of my father’s photo studio —
bathed in the soft glow of its dim light.
And in that moment, I realized —
I had never lost that child.
He had only grown a little older,
a little quieter.
Now, holding the same book beside my son,
it felt as though we were both being reborn.
I handed him the book and said,
“This is Cin Ali — an old friend from long ago.”
As he opened the pages,
I saw myself inside a tunnel of time.
The horse was still running;
but this time, toward my son’s world.
Time was a bridge.
I had crossed it on Cin Ali’s horse to reach today.
And now my son stands at the same bridge.
And I know —
every letter, every word, every book is a beginning.
My story began with letters;
so will his.
Yorumlar
Yorum Gönder