BEYAZ GECELERE DOĞRU

“Kader bize yolumuzu gösterir; onu yürüyüp yürümemek bize kalmıştır.”
— Seneca

Beyaz Gecelerin solgun ışığında yapılan her yolculuk, insana hem derin bir sakinlik hem de hafif bir iç ürpertisi verir. “Ochi Chornye – Kara Gözler”, bu hikâyenin taşıdığı o sessiz duyguya en yakın ezgidir; hem uzak coğrafyaların hüznünü taşır hem de insanın kendi içine tuttuğu aynayı hatırlatır.

Bu yolculuğun atmosferine en çok yakışan melodi belki de budur — yabancılık ile tanıdıklık arasındaki ince çizgide yürüyen bir ruhun sesi.

***

Ucu bucağı olmayan, dünyanın en büyük ülkesinin başkentinden Dostoyevski’nin Beyaz Geceler'inin masalsı şehrine yolculuğum, uçakta iki hanımefendinin ortasına oturmamla başladı.

Sağ tarafımda, kırklı yaşlarında, iş kadını havası taşıyan Uzakdoğulu bir kadın oturuyordu. Çekik gözlerinden olacak, onun Çinli olduğunu düşünmüştüm. Çinli, Japon, Koreli… Bu ırkları birbirinden ayırmanın ne gibi bir ölçütü vardır, doğrusu pek bilmem. Ama çekik gözlü halklar söz konusu olduğunda, kim bilir neden, Moğol kadınları her zaman içlerinde en dikkat çekici olanlar olarak görmüşümdür.

Sol tarafımda ise yine kırklı yaşlarında, bu kez sarışın, tipik Slav ırkının bütün çizgilerini taşıyan bir kadın oturuyordu. Böylece, biri Uzakdoğulu diğeri Slav iki farklı dünyanın arasında, daracık koltuğuma usulca sıkışmış hâlde kalmıştım.

Ben ikisinin arasında dizlerimi birbirine yapıştırmış, ezile büzüle hareketsiz bir şekilde otururken; sağdaki çekik gözlü kadın kırmızı şarabını içiyor, soldaki Slav hanım votkasını yudumluyordu. Uçakta akşam yemeği olarak dağıtılan kaşarlı-salamlı sandviç önümde duruyor, ben ise öylece bekliyordum.

İslam dünyasının on bir ayın sultanı Ramazan’da, seferî olmama rağmen bu kısa yolculuk için orucumu bozmak istememiştim. Sandviçin içindeki salamın domuz eti olma ihtimali yüksek olduğundan, içinden çıkarıp kenara koydum. On bin fit yükseklikte, akşamın tam olarak ne zaman olduğunu kestirmeye çalışırken, ufkun son ışığının tamamen kaybolmasını bekledim. İçimdeki huzursuzluğu dindirmek için sabırla karanlığın çökmesini izledim ve ancak emin olduktan sonra orucumu açtım.

İnandığımız gibi yaşamayla, yaşadığımız gibi inanma arasında sıkışıp kalmış hayat yolculuğum, tüm bu düşüncelerin eşliğinde devam ederken kendimi bir anda Dostoyevski’nin masalsı Beyaz Geceler şehrinde bulmuştum.

Burada gökyüzü bambaşkaydı; sanki renklerin bile başka bir dili vardı. Hayat, alıştığım kalıpların çok ötesinde, farklı bir boyutta akıyordu. Bu masalsı şehir, yaşayanlarıyla birlikte insana tuhaf bir şekilde hem huzur veriyor hem de içindeki gizli hikâyeleri fısıldıyordu. Daha ilk anda, başıma geleceklerin bende derin izler bırakacağı belliydi; bu şehir, anlatılmayı bekleyen hikâyelerle dolu görünüyordu.

Yaşayacaklarımdan, başıma nelerin geleceğinden habersizdim. Yeni bir hayata adım atmış, farkında bile olmadan ileride yazacağım hikâyelere konu olacak anıları toplamaya başlamıştım. Sanki önümde, daha ben dokunmadan kendiliğinden açılan bir defter vardı ve her sayfası beni başka bir maceraya çağırıyordu.

Bundan sonrası artık başka bir hikâyenin konusu olacaktı. Sonuçta hepimiz, kaderin bize çizdiği çerçevenin içinde kendi hikâyemizi yazmıyor muyuz? Sonunu bilmeden, ama yine de ona doğru adım adım yürümüyor muyuz? Belki de yolculuk dediğimiz şey, başlangıçları seçemesek bile sonrasını nasıl dolduracağımıza dair sessiz bir imtihandı.

 

Into the White Nights

“Fate shows us our path; it is up to us to walk it or not.”
— Seneca

Under the pale glow of the White Nights, every journey brings with it both a quiet calm and a faint shiver beneath the skin. Ochi Chornye – Dark Eyes is perhaps the melody that best captures the silent emotion of this story; it carries the sorrow of distant lands and reminds one of the mirror held up to the soul.
Maybe this is the tune that suits this journey most— the voice of a spirit walking a thin line between strangeness and familiarity.

---

My journey from the capital of the world’s largest country to the fairy-tale city of Dostoevsky’s White Nights began the moment I found myself seated between two elegant ladies on the plane.

On my right sat an East Asian woman in her forties with the composed air of a business professional. Because of her almond-shaped eyes, I assumed she was Chinese. Chinese, Japanese, Korean… I cannot say I know the precise criteria to tell these peoples apart. But when it comes to the peoples of the Far East, for reasons I cannot fully explain, I have always found Mongolian women to be the most striking among them.

On my left sat another woman, also in her forties—this one blonde, carrying all the characteristic features of the Slavic race. And so there I was, gently wedged into my narrow seat between two different worlds: one from the Far East, the other unmistakably Slavic.

While I sat motionless between them, knees pressed together, trying not to disturb either side, the almond-eyed woman to my right sipped her red wine, and the Slavic lady to my left was quietly enjoying her vodka. The airline’s cheese-and-salami sandwich lay untouched before me, and I simply waited.

It was the holy month of Ramadan across the Islamic world, and although I was considered a traveler, I did not want to break my fast for such a short journey. The salami in the sandwich was most likely pork, so I removed it and set it aside. Ten thousand feet in the air, I tried to determine exactly when evening had begun, waiting for the last light on the horizon to fade completely. To quiet the unease inside me, I watched patiently as darkness settled, and only when I was certain did I break my fast.

As my life’s long journey—caught somewhere between living as I believe and believing as I live—continued with all these thoughts, I suddenly found myself in Dostoevsky’s enchanting city of White Nights.

Here, the sky was utterly different; even the colors seemed to speak another language. Life flowed in a dimension far beyond the patterns I was used to. This fairy-tale city, together with its inhabitants, offered an odd mixture of peace and whispered secrets. From the first moment, it was clear that what awaited me would leave deep marks on my soul; the city felt full of stories waiting to be told.

I had no idea what I was going to experience or what would befall me. I had stepped into a new life and, without even realizing it, had already begun collecting memories that would one day become the seeds of future stories. It was as if a notebook had opened before me—one I had not touched—and each page beckoned me toward a different adventure.

What came after this would belong to another story.
After all, aren’t we all writing our own tale within the frame fate draws for us?
We may not choose our beginnings, yet don’t we still walk toward an ending we cannot see?
Perhaps the journey itself is nothing more than a silent test—one that asks not how we start, but how we choose to fill the rest.