21 GÜN

“Zorluklar, karakteri ortaya çıkarır.” — Seneca

Bu hikâyeyi okurken, Status Quo’nun askerlik duygusunu iliklere kadar hissettiren
“In The Army Now” parçasını fonda açmanızı öneririm.
Şarkının ritmi, birliğin kapısından içeri ilk adımı attığın andan terhis kapısına kadar uzanan o tuhaf zaman tünelini tam yerinden yakalıyor.
Tek tip elbiselerin arasındaki yabancılaşmayı, emir-komuta zincirinin sertliğini, insanın gün gün kendi içine çekilişini…
Ve bazen bir koğuşun içindeki sessizlikte duyulan o iç konuşmayı…

****

Yeşil elbiseleri alelacele elime tutuşturdular. Daha ne olduğunu bile anlamadan bir kabine sokuldum. Üzerime giymem için verilen bu üniformayla ilk tanışmam, kapının dışarıdan hiddetle tekmelenmesiyle oldu. Henüz bir dakikanın bile geçmediği o an; 21 gün boyunca giyeceğim elbisenin ve içinde bulunacağım dünyanın bana nasıl davranacağının da bir özeti gibiydi.

Aynı renge bürünmüş yüzler…
Aynı kumaşın içinde sıkışmış bedenler…

Hepimiz tek tip elbisenin içine hapsolmuş, kocaman bir 60 kişilik koğuşa doldurulmuştuk. İlk gecemi horlama seslerinin arasında, “Ben burada 21 günü nasıl tamamlayacağım?” kaygısıyla geçirdim. Ama ikinci ya da üçüncü gün, silah arkadaşlarımın, “Sen de geceleri baya horluyorsun.” demesiyle anladım ki insan, bulunduğu ortama sandığından çok daha hızlı uyum sağlıyor. Bence insanın en güzel tarafı da buydu.

“7 milimetre çapında, yatık mermi yollu, görerek ateş eden, tek erin muharebe silahıdır.”
Önce G3 piyade tüfeğinin tanımını ezberledik.
Sonra da soğukluğunu avuçlarımızda hissedip hedefe üç el ateş ettik.

Yemin töreninden sonra ilk çarşı iznine çıktığımda özgürlüğün ne kadar kıymetli olduğunu anladım. Yemek yememizden uyku saatimize, banyodan yürüdüğümüz yola kadar her adımımızın başkaları tarafından planlanması… Sıraya dizilip bir yerden bir yere götürülmek… Aslında baktığımda hayatımın en sorunsuz dönemiydi; çünkü düşünmeme bile gerek kalmıyordu. Ama bir yandan da en kısıtlı dönemimdi. Özgürlük, sorumluluk, güven… Bu kavramların ne olduğuna orada bambaşka bir gözle bakmayı öğrendim.

Günler geçti, terhis vakti geldi çattı. Herkes kışladan bir an önce çıkmak için koşturuyordu. Ben de o kalabalığın içindeydim. Tam o sırada, bir grubun bir noktada toplandığını fark ettim. Ortasında binbaşı duruyordu.

Albayı, yüzbaşıyı, üsteğmeni… Ne gözüm tutmuştu ne de içimde bir saygı oluşturabilmişlerdi. Ama bu binbaşının duruşunda başka bir şey vardı. Vakur, ağırbaşlı, kendinden emin… Bir komutanda olması gereken ne varsa hepsini taşıyordu sanki.

Hiç düşünmeden yanına gittim ve sıraya girdim. Biraz bekledikten sonra elini sıktım.
“Komutanım, bu kısa sürede sizden çok şey öğrendik. Teşekkür ederim.” dedim.

Hem içtendi hem de içimde bir şeyin tamamlandığını hissediyordum.

Kışlayı, askere beraber geldiğim iki arkadaşımla birlikte terk ederken içimde tarif edemediğim bir huzur vardı. Binbaşıyla o konuşmayı yapmasaydım, askerlik hep içimde yarım kalmış bir hikâye gibi duracaktı. Belki derinlerde bir yerlerde… Belki kimseye anlatamayacağım bir boşluk olarak…

Son kapıdan çıkıp sivil kıyafetlerimle geriye dönüp baktığımda şunu hissettim:

Evet…
21 gün de olsa, vatan görevimi tamamlamıştım.

Fakirlik ve hayatla mücadelem, beni işte böyle bir hikâyenin içine sürüklemişti…

 

21 Days

“Difficulties reveal character.” — Seneca

I recommend playing Status Quo’s “In The Army Now” in the background while reading this story.
Its rhythm perfectly captures that strange tunnel of time stretching from the moment you first step through the gates of the military base to the moment you walk out as a discharged soldier.

The alienation among identical uniforms…
The harshness of the chain of command…
The way a person retreats further into themselves day by day…
And sometimes, that inner voice you only hear in the silence of the barracks…

---

They shoved the green uniforms into my hands in a rush. Before I could even understand what was happening, I was pushed into a small changing cabin. My first encounter with the uniform I would wear for the next 21 days came with the sound of a furious kick on the door from the outside. That moment—barely a minute after entering—felt like a summary of how both the clothes I wore and the world I was stepping into would treat me.

Faces dressed in the same color…
Bodies squeezed into the same fabric…
All of us trapped inside identical uniforms, packed into a massive dormitory of sixty men.

I spent the first night listening to snores, thinking,
“How am I going to survive 21 days here?”
But by the second or third day, when my fellow soldiers told me, “You snore pretty loudly too, you know,” I realized something: people adapt much faster than they think. Maybe that is the most beautiful thing about being human.

“A 7 millimeter-caliber, low-trajectory, aim-and-fire infantry weapon used by a single soldier.”
First, we memorized the definition of the G3 assault rifle.
Then we held its cold weight in our hands and fired three rounds at the target.

When we were granted our first pass after the oath ceremony, I finally understood the true value of freedom. Every step—from eating to sleeping, from bathing to the path we walked—was planned by someone else. Lining up, being marched from one place to another…
In a way, it was the least complicated period of my life; I didn’t even need to think.
But at the same time, it was the most restricted.
It was there that I learned to see concepts like freedom, responsibility, and trust from an entirely new perspective.

Days passed, and the time for discharge finally arrived. Everyone was rushing to get out of the base as fast as possible. I was in that crowd too. Then I noticed a group gathered around one spot. A major was standing in the center.

I had never warmed to the colonel, the captain, or the lieutenant. None of them had earned my respect.
But this major—there was something different about him.
Dignified. Calm. Confident.
As if he embodied everything a true commander should be.

Without thinking, I walked over and joined the line. After waiting a bit, I shook his hand.

“Commander, we learned a lot from you in such a short time. Thank you,” I said.

It was sincere, and I felt something settle inside me—something that had been unfinished until that moment.

As I walked out of the barracks with the two friends I had enlisted with, an indescribable peace filled me. If I hadn’t spoken to that major, my military service would have remained an unfinished story deep inside me. Maybe buried somewhere… maybe a hollow I could never explain to anyone…

When I stepped through the final gate, wearing my civilian clothes, I turned back and felt this:

Yes…
Even if it was only 21 days,
I had fulfilled my duty.

Poverty and the struggle of life had pushed me into this story—
and this is how it unfolded.