DAİRE 57

“İyilik, gösterişle değil; ihtiyaç anında uzanan bir el ile anlam kazanır.”
— Seneca’dan esinle

Bu hikâye, Stanley Clarke’ın bestelediği Passenger 57 – Main Title eşliğinde, bir kış gecesinde bir asansöre sığan sessiz bir iyiliği hatırlamak için…

****

Henüz bir yaşını bile doldurmamış olan oğlumu kucağıma alıp hafifçe havaya kaldırdım; ama çok derinden ağlıyordu. Vücudu yanıyordu. Yüzündeki ifade, rahatsızlığının ne kadar ciddi olduğunu anlatıyordu. Bu, daha önce zaman zaman , istediğini yaptırmaya yönelik yaramazlık ağlamalarına hiç benzemiyordu. Çok daha derinden, çok daha acı bir sesti.

Dışarıda şiddetli bir kar yağışı vardı. Evimiz şehrin yüksek bir noktasında olduğu için kar burada daha da etkili hissediliyordu. Ana yollar kapanmak üzereydi. Arabamızı otoparktan çıkarmanın bir yolu yoktu; çıkarsak bile lastiklerimiz bu hava koşullarına uygun değildi.

Ateşi gittikçe yükselen oğlumu acilen hastaneye götürmemiz gerekiyordu. Taksi durağını aradığımızda, durakta boşta hiçbir taksi olmadığını söylediler. Durumun aciliyetini defalarca belirtmeme rağmen…
Kar dinmiyordu. Oğlumun ateşi yükseliyordu. Biz hâlâ bir taksi bulamıyorduk. Çaresizlik giderek ağırlaşıyordu. Ambulans çağırmayı düşünürken, şansımıza bir taksi bulabildik.

Hastaneye vardığımızda biraz olsun rahatladık. Neyse ki çok korkulacak bir durum yoktu. Acildeki doktor serum takarak ateşini düşürdü. Oğlum serumu istemediği için, bir dizimi yere koyup kolunu yatağın kenarında sabırla tutarak kırk beş dakika boyunca başında bekledim.

Doktor, geceyi hastanede geçirmemize gerek olmadığını; acil bir durum olursa tekrar gelmemizi söyledi. Hastaneden çıktığımızda kar yağışı biraz hafiflemişti. Bu kez taksi bulmakta da zorlanmadık.

Asansöre binerken, son anda bir kişi daha geldi. Kendi aramızda, “Neyse ki büyük bir sorun olmadan atlattık,” diyerek rahatlamaya çalışıyor; ama bir yandan da, “Ya ateşi tekrar yükselirse? Bu havada hastaneye yeniden nasıl gideriz?” diye kaygıyla konuşuyorduk.

Bizim bu tedirgin hâlimizi duyan, asansörde ilk kez gördüğümüz o kişi,
“Acil bir durumda bana haber verin,” dedi.
“Benim aracım 4x4. Lastikler de kar lastiği. Anahtarı alın, gidin. Aramanız yeter.”

Şaşırmamak mümkün değildi. Hâlâ böyle insanlar var mıydı? “Yok, gerek yok,” deyip geçemedik. Telefon numarasını aldık. Telefonumda hâlâ ‘Daire 57’ olarak kayıtlıdır.

Bu davranış bana 1992’de izlediğim Passenger 57 filmini hatırlattı. Sanki o filmdeki kahraman gibi, gönlümde yer etmişti. O geceyi sorunsuz atlattık; oğlumun ateşi tekrar yükselmedi. Böylece o “Passenger 57”yi aramak zorunda kalmadık.

Sonrasında, gösterdiği bu yakın ilgi ve yardımseverlik için kendisini arayıp teşekkür etmeyi düşündüm. Hatta evimize çaya, kahveye davet etmeyi bile… Ama hayatın hızlı akışı buna fırsat vermedi. Zaman geçtikçe aramanın anlamını yitirdiğini düşündüm.

Telefonumda hâlâ “Daire 57” olarak duruyor. Bana her defasında o Passenger 57 karakterini hatırlatıyor. Tanımadığımız bir yabancının, bir asansöre sığdırdığı o insanlık dersi, hayattaki tezatları düşünmeme neden oluyor:
Uzak-yakın akrabalar… Yılları aşan komşuluklar…
Bir insana yeri geldiğinde destek olmak ve bundan huzur bulmak…
Ya da engel olup, zorluk çıkararak içimizdeki karanlık yanı beslemek…

Hayat ve iç dünyamız, Güney Kore bayrağındaki zıtlıkları temsil eden kırmızı ve mavi renkler gibi değil mi? Kırmızı pozitif enerjiyi, mavi negatif enerjiyi simgeliyor. Ve biz, bu iki güç arasında denge kurmaya çalışarak yaşamıyor muyuz?

Belki de insanın gerçek sınavı tam olarak burada saklıdır:
Kışın ortasında, bir kar fırtınasının içinde bile, bir yabancının uzattığı el kadar sıcak kalabilmekte…

O geceden sonra, telefon rehberimdeki “Daire 57”ye her gözüm takıldığında bana tek bir şeyi hatırlatıyor:

İyilik bazen bir asansöre sığar.
Bazen bir çocuğun ateşiyle daralan bir kalbe nefes olur.
Bazen de hiç tanımadığımız birinin sessizce bıraktığı bir iz…

Ve belki de hayat, tüm o kırmızı ve mavi gölgelerin arasında, tam da bu küçük izlerle anlam kazanıyordur.

 

APARTMENT 57

“Goodness finds its meaning not in display,
but in the hand extended at the moment of need.”
— Inspired by Seneca

This story is a remembrance of a quiet act of kindness that once fit into an elevator on a winter night, accompanied by Passenger 57 – Main Title, composed by Stanley Clarke.

---

I lifted my son—who had not yet even turned one year old—gently into the air, but he was crying from deep within. His body was burning with fever. The expression on his face made it clear how serious his discomfort was. This was nothing like the occasional cries he used before to get what he wanted. This was far deeper, far more painful.

Outside, a fierce snowstorm raged. Since our home was located at a high point in the city, the snowfall felt even harsher there. The main roads were on the verge of closing. There was no way to get our car out of the parking garage; and even if we could, our tires were not suitable for such conditions.

As my son’s fever kept rising, we urgently needed to take him to the hospital. When we called the taxi stand, they told us there were no available taxis. I explained the urgency again and again…

The snow showed no sign of stopping. My son’s fever continued to rise. We still couldn’t find a taxi. The weight of helplessness grew heavier with every passing minute. Just as we were considering calling an ambulance, luck was finally on our side—we found a taxi.

When we arrived at the hospital, we felt a slight sense of relief. Thankfully, it was nothing too serious. The emergency room doctor administered an IV and brought his fever down. Since my son resisted the IV, I knelt on one knee, gently holding his arm against the edge of the bed, and stayed by his side patiently for forty-five minutes.

The doctor told us there was no need to stay overnight, and that we should return if anything urgent occurred. When we left the hospital, the snowfall had eased somewhat. This time, finding a taxi was not difficult.

As we were getting into the elevator at our building, another person stepped in at the last moment. Between ourselves, we tried to reassure one another—“At least we got through it without anything serious”—yet at the same time we spoke anxiously:
What if his fever rises again? How would we get back to the hospital in this weather?

Hearing our concern, the person we were seeing for the first time in that elevator said,
“If there’s an emergency, let me know.
My vehicle is a 4x4, and it has snow tires. Take the keys and go. Just call me.”

It was impossible not to be astonished. Did people like this still exist? We couldn’t simply say, “No, that won’t be necessary.” We took his phone number. It is still saved in my phone as “Apartment 57.”

His gesture reminded me of the film Passenger 57, which I had watched back in 1992. As if he were the hero from that movie, he took a place in my heart. We got through that night without any further trouble; my son’s fever did not rise again. And so, we never had to call that “Passenger 57.”

Later on, I thought about calling him to thank him for his kindness and attentiveness. I even considered inviting him to our home for tea or coffee. But the swift pace of life did not allow it. As time passed, I began to feel that calling would no longer carry the same meaning.

The contact still remains in my phone as “Apartment 57.” Each time I see it, it reminds me of that Passenger 57 character. The lesson in humanity offered by a stranger—compressed into a single elevator ride—makes me reflect on the contrasts of life:

Distant and close relatives…
Neighborly ties that span years…
Offering support when it truly matters, and finding peace in doing so…
Or, instead, becoming an obstacle—feeding the darker side within us…

Isn’t life, and our inner world, like the red and blue of the South Korean flag—colors that represent opposing forces? Red symbolizing positive energy, blue negative energy. And aren’t we living by trying to maintain balance between these two forces?

Perhaps the true test of being human is hidden precisely here:
Remaining as warm as the hand extended by a stranger—
even in the heart of winter, in the midst of a snowstorm…

Ever since that night, whenever my eyes fall upon “Apartment 57” in my phone book, it reminds me of one simple truth:

Sometimes, kindness fits into an elevator.
Sometimes, it becomes a breath of relief for a heart tightened by a child’s fever.
And sometimes, it is a quiet trace left behind by someone we never truly knew…

And perhaps life finds its meaning precisely in these small traces,
somewhere between all those red and blue shadows.