BİR UÇUŞLUK YAKINLIK

“Geçici olan her şey, dokunduğu sürece kalıcıdır.” — Seneca

Bazı yolculuklar var, varış noktasından çok hatırladığın ana varır.
Bu hikâye, kelimelerin sustuğu bir anda kurulan yakınlığa eşlik etsin diye
Samira Said – Youm Wara Youm ile okunmalı.

---

O ülkede üç yıldan fazla zamanım geçmişti. Hemen hemen her ay, en az iki kez Mohamed Boudiaf Havalimanı ile Houari Boumediene Havalimanı arasında gidip gelirdim. Şantiyeden kısa süreliğine uzaklaşıp ülkenin başkentine gitmek, benim için biraz hava almak, nefes almak gibiydi. Her ne kadar işin verdiği stres gittiğim her yerde beni takip ediyor olsa da, bu yolculuklar bir tür hava değişimi gibi gelirdi.

Uçuşlarda ne kadar rötar olacağı belirsizdi; belli bir düzensizlik içinde gider gelirdik. İç hatlarda koltuk numaralarının bile bir önemi yoktu, herkes bulduğu yere otururdu. Ben de genelde uçağı beklerken tanıştığım biriyle yan yana oturur, yolculuğu birlikte geçirirdim. Bu düzensizlik içinde, sosyalleşmek adına kendimce bir düzen tutturmuştum.

Yine rötarın uzadıkça uzadığı bir yolculuktaydım. Oyalanmak için kullandığım laptopumun pili bile çoktan bitmişti. O sırada bekleme salonunda yalnız ve güzel bir kızı fark ettim. İlk hamleyi nasıl yaptığımı, konuşmanın nasıl başladığını hatırlamıyorum ama bu ülkenin kızlarının yabancılarla iletişim konusundaki rahatlığını hâlâ hatırlarım.

İletişime geçmiştik; fakat aramızda dil problemi vardı. Tam olarak konuşamıyorduk. Üç dili birbiriyle harmanlayarak bir şekilde anlaşmaya çalışıyorduk. Bu tür bir iletişim, her ne kadar tam anlaşılamasa da karşı tarafa daha sempatik geliyordu. Bakışlar ve hisler kelimelerin önüne geçince, kurulan ilk diyalog daha romantik bir zemine oturuyordu.

Sonunda uçağın kalkış saati gelmişti. Beraber uçağa bindik ve yan yana oturduk. Artık sohbetimize binlerce metre yüksekte devam ediyorduk. Aslında sohbetten çok, aramızdaki etkileşim akıcı ve keyifliydi. Ortak bir dil bulamayışımız, aramızda farklı bir romantizm yaratmıştı.
Her şey güzeldi.
Ama yolculuk bittiğinde herkes kendi yoluna gidecek, muhtemelen bir daha birbirimizi görmeyecektik. Bu olumsuzluğu düşünmek yerine, sınırlı dakikalarımızın ne kadar değerli ve anlamlı olacağını düşündüm.

Üç yılı aşkın süredir bu ülkede birçok kez iç hat uçuşu yapmış, türlü hava koşullarıyla karşılaşmıştım. Ama o gün, bu romantik ana inat, rastladığım en fırtınalı ve sarsıcı yolculuğa denk gelmiştim.
Uçak sallanıyordu.
Arada bir hava boşluğuna düşüyor, kabinin içi anlık sessizliklerle doluyordu.
Sonra… panik.
Yolcuların tedirgin bakışları, yükselen sesler, bastırılmaya çalışılan korku. Uçakta gergin bir bekleyiş hâkimdi.

Bizim de dil probleminden dolayı bir türlü akıcı hâle gelemeyen sohbetimiz durmuştu artık. Konuşmuyor, el ele tutuşmuş şekilde yolculuğa devam ediyorduk. Bir an elimi tuttu ve hiç bırakmadı. Uçağın her boşluğa düşüşünde iki eliyle birden elimi sımsıkı sıkıyordu.

O an, şantiyenin tozu, toprağı ve çimentosuyla betonlaşmış hislerimin yeniden canlandığını fark ettim. Yanımda el ele tutuştuğum güzel kız ve etraftaki panik içindeki yolcular varken, bende korkudan eser yoktu. Betonlaşmış kalbim heyecanla atıyor, bambaşka bir ruh hâline bürünüyordum.

Elinin yumuşaklığını hissetmem, arada bir sıkıca elimi sıkması, göz göze gelişimiz, konuşmadan bakışmamız… Tüm bunlar o anı benim için unutulmaz kılıyordu. O, belki de korkudan ve panikten ne yaptığını bilmiyordu. Ben ise türbülans içindeki bir uçakta, korku ve panikten uzak, adeta bir aşk yaşıyordum.

Uçak inişe hazırlanırken, yüz ifademle de onaylayarak, dingin bir ses tonuyla problemsiz bir şekilde ineceğimizi söyledim; onu biraz olsun rahatlatmak için.

Uçak piste teker koyduğu anda kabinde bir alkış koptu. Kaptan pilotu alkışlayan yolcularda korku ve paniğin yerini sevinç almıştı. Biz ise el ele tutuştuğumuz için alkışa katılamamıştık. Uçak durduğunda, kızın yüzündeki gerginliğin yerini tatlı bir tebessüm aldı. Hâlâ el eleydik.

Ve artık…

Elini bırakma zamanı gelmişti.
Bırakmadan önce elini dudaklarıma doğru getirdim, hafifçe öptüm. Eğer ileride bir gün bugünü hatırlarsa, hatırlayacağı anının sonunda o hafif öpücüğümün izi kalsın istedim.

A One-Flight Closeness

“Everything that is temporary becomes permanent for as long as it touches.” — Seneca

There are journeys that arrive not at a destination, but at a moment you remember.
Let this story accompany a closeness born in the silence of words,
to be read with Samira Said – Youm Wara Youm playing in the background.

---

I had spent more than three years in that country. Almost every month, at least twice, I traveled between Mohamed Boudiaf Airport and Houari Boumediene Airport. Stepping away from the construction site for a short while and going to the capital felt like catching my breath. Even though the stress of work followed me everywhere, these trips felt like a change of air—a brief relief.

Delays were unpredictable; flights operated within a certain disorder. On domestic routes, even seat numbers hardly mattered—everyone sat wherever they could find a place. I usually ended up sitting next to someone I had met while waiting, sharing the journey together. Within that chaos, I had created my own small order—socializing as a way to pass the time.

Once again, I was on a flight whose delay seemed endless. Even the laptop I used to distract myself had long since run out of battery. That was when I noticed a beautiful young woman sitting alone in the waiting lounge. I don’t remember how I made the first move or how the conversation began, but I still remember how comfortable women in that country were when communicating with foreigners.

We started talking—but there was a language barrier. We couldn’t really speak properly. We tried to understand each other by blending three different languages. That kind of communication, even when incomplete, somehow felt more charming. When glances and emotions began to replace words, the first dialogue naturally settled into a more romantic ground.

Eventually, boarding time came. We boarded the plane together and sat side by side. Our interaction continued thousands of meters above the ground. It wasn’t exactly a conversation; it was more an effortless, pleasant exchange. Not sharing a common language had created a different kind of romance between us.

Everything felt beautiful.

Yet I knew that when the journey ended, everyone would go their separate ways—and we would probably never see each other again. Instead of dwelling on that thought, I focused on how precious and meaningful our limited minutes could be.

In more than three years, I had taken countless domestic flights in that country and experienced all kinds of weather conditions. But that day, in defiance of the romantic moment, turned out to be the most turbulent and violent flight I had ever encountered.

The plane was shaking.

At times, it dropped into air pockets, filling the cabin with sudden silences.

Then… panic.

Anxious glances, rising voices, fear struggling to stay contained. A tense anticipation filled the aircraft.

Our already fragile conversation—never quite fluent due to the language barrier—had completely stopped. We weren’t speaking anymore. We continued the journey holding hands. At one point, she grabbed my hand and never let go. With every drop of the plane, she squeezed my hand tightly with both of hers.

In that moment, I realized that the feelings inside me—hardened like concrete by dust, soil, and cement from the construction site—had come back to life. Sitting beside a beautiful woman whose hand I held, surrounded by panicked passengers, I felt no fear at all. My concrete-hardened heart was beating with excitement, shifting into an entirely different state of mind.

The softness of her hand, the way she tightened her grip from time to time, our eyes meeting, our silent exchange of looks… All of it made that moment unforgettable for me. Perhaps she didn’t even know what she was doing, overwhelmed by fear and panic. But I—inside a turbulent plane—was far from fear. I was, somehow, living a love.

As the plane prepared for landing, I told her—calmly, with a reassuring tone and a confirming look—that we would land safely, hoping to ease her anxiety, even just a little.

The moment the wheels touched the runway, applause erupted inside the cabin. Fear and panic gave way to relief as passengers clapped for the captain. We couldn’t join them—we were still holding hands. When the plane came to a full stop, the tension on her face softened into a gentle smile. Our hands were still intertwined.

And now…

It was time to let go.

 

Before doing so, I brought her hand to my lips and gently kissed it. If one day she were ever to remember this moment, I wanted the memory to end with the trace of that soft kiss.