KAYBOLAN ATKI

“Çoğu zaman gerçekte olandan değil, hayal ettiğimizden acı çekeriz.”
— Seneca

Kaybolan bir atkının ardında kalan şey soğuk değil, bir boşluktu.
Bu boşluğa, Tanita Tikaram’ın Twist in My Sobrietysi eşlik etsin.

***

Soğuk ve yağmurlu bir sonbahar günüydü.
Şemsiye taşımayı sevmediğim için, şiddetli yağmura denk gelmedikçe hafif çiselemeye karşı hep beremle meydan okurdum. Yıllanmış atkım ise boğazıma dolanır, soğuğa karşı korurdu beni; nice yıllar birlikte anılar biriktirmiştik.

Bir yılbaşı hediyesi olarak hayatıma girmiş, nice anılarıma ortak olmuştu. Halihazırda bulunan hiçbir atkının yerini almasına izin vermemişti. Boğazımı kavrayışı, adeta kendi kendine bağlanışıyla aramızda sessiz bir bağ oluşmuştu.

Atkı ve bere ikilisiyle yağmura karşı bir zırh giymişçesine otobüs durağına geldim. Otobüse bindiğimde rahatsız edici bir sıcaklık vardı. Beremi montumun sağ cebine, atkımı da boğazımdan çıkarıp sol cebime koydum. Önümü açtım; biraz ferahladım.

Üsküdar’a doğru yol alırken ara ara sahil boyunca dışarı baktım. Ara ara da sabahın verdiği mahmurlukla dalıp gidiyordum. Kız Kulesi’ne baktım. Oradan her geçişimde Kız Kulesi Aşıkları filmi gelir aklıma. O filmden, zincirleme bir reaksiyonla, “o da film mi” diye acımasızca eleştiren arkadaşımı hatırlarım. Derken o arkadaşla üç yılı aşkın süre geçirdiğimiz ülke ve orada yaşadığımız sıkıntılı günler düşer aklıma.

Her sabah Kız Kulesi’nin yanından geçerken bu zinciri kırmaya çalışsam da bu kez meyve sepetinden çıkan yılan, kızı sokması ve kızın dünyadan kopuk bu kulede bile ölmesinin hüznüyle karşılaşırım. Oysa beynimde güzel şeylere, bana sabah sabah güç ve neşe verecek küçük bir kıvılcıma ihtiyacım vardır.

Bu düşünceler içinde Üsküdar’da son durağa varmıştık. Toparlanıp indim otobüsten. Montumun sağ cebinden beremi çıkardım, hafifçe yağan yağmura karşı başıma geçirdim. Sol elimle sol cebimi yokladığımda kocaman bir yoklukla karşılaştım. Sanki cüzdanımı ya da değerli bir eşyamı kaybetmişim gibi irkildim.

Panikle etrafımda döndüm; belki düşürmüşümdür diye baktım. İki adım geri, üç adım ileri… Biraz da şuursuzca yürüdüm. O an atkıyı otobüste düşürmüş olabileceğimi anladım. Otobüs gidiyordu.

“Boş ver,” diyemedim.
“Kaybettiğim sadece bir atkı,” da diyemedim.
Otobüsün peşinden de gidemedim.

Kısa bir belirsizlikten sonra kabullendim. Bu atkı hiçbir zaman eskimeyecekti. Yerine başka bir atkı da kullanmayacaktım. Kaybolup giderek hayatımdan çıkmıştı. Onunla nice anılar paylaşmıştık; o gidince, belki de o anılar da belleğimden silinip gidecekti.

 

The Lost Scarf

“More often than not, we suffer not from what is real, but from what we imagine.”
— Seneca

What remained behind a lost scarf was not the cold, but a void.
Let Tanita Tikaram’s Twist in My Sobriety accompany this emptiness.

---

It was a cold, rainy autumn day.
Since I don’t like carrying umbrellas, unless the rain turns heavy, I always challenge a light drizzle with my beanie. My timeworn scarf would wrap itself around my neck, shielding me from the cold; we had gathered years of memories together.

It had entered my life as a New Year’s gift and become a companion to countless moments. It never allowed any other scarf to take its place. The way it embraced my neck, almost tying itself on its own, created a quiet bond between us.

With the scarf-and-beanie duo, I arrived at the bus stop as if wearing armor against the rain. Once on the bus, there was an unsettling warmth. I slipped my beanie into the right pocket of my coat and took the scarf from my neck, placing it in the left pocket. I opened my coat—felt a little relief.

As we headed toward Üsküdar, I occasionally gazed out along the shoreline. At times, I drifted off with the drowsiness of the morning. I looked at the Maiden’s Tower. Every time I pass it, the film Lovers of the Maiden’s Tower comes to mind. From there, in a chain reaction, I remember the friend who cruelly dismissed it with “Is that even a movie?” Then the country where we spent more than three years together surfaces in my thoughts, along with the difficult days we endured there.

Every morning, as I pass by the Maiden’s Tower, I try to break this chain of thoughts. Yet this time, I encounter the sorrow of the snake emerging from the fruit basket, biting the girl—and the girl dying even in this tower, detached from the world. And yet, what my mind truly needs is something beautiful, a small spark to give me strength and joy in the early hours.

Lost in these thoughts, we arrived at the final stop in Üsküdar. I gathered myself and stepped off the bus. From the right pocket of my coat, I took out my beanie and put it on against the light rain. When I reached into my left pocket with my left hand, I was met with a vast emptiness. I flinched, as if I had lost my wallet or something of great value.

I spun around in panic, looking to see if I had dropped it. Two steps back, three steps forward… I walked somewhat unconsciously. That was when I realized I might have left the scarf on the bus. The bus was gone.

I couldn’t say, “Never mind.”
I couldn’t say, “It’s just a scarf.”
And I couldn’t chase after the bus.

After a brief uncertainty, I accepted it. That scarf would never grow old. I would never replace it with another. It had slipped away and exited my life. We had shared so many memories; and when it left, perhaps those memories, too, would slowly fade from my mind.