RAYLAR

“Yaşamın önündeki en büyük engel, beklentidir.” — Seneca

Bu hikâye bir istasyonda başlıyor.
Gerisi içeride oluyor.

Eşlik eden parça: Why Worry.
Mark Knopfler bu kez cevap vermiyor; sadece yanında duruyor.

***

Yoğun bir iş gününün ardından, kafamdaki bin bir meseleyle istasyona gelmiştim. Treni beklerken yapmam gereken bir telefon görüşmesi vardı. Konuşma uzadıkça uzadı. Trenler gelip gidiyor, ben ise aynı yerde, aynı cümlelerin etrafında dönüyordum. Rayların kenarında ileri geri yürürken zamanın nasıl geçtiğini fark etmedim. Belki kırk beş dakika, belki bir saat.

Telefon konuşmamda hiçbir şeyi çözememiş, aynı meselelerin etrafında dönüp durmuştum. Bu durum beni daha da germişti. Hayat hep böyle değil mi? Konuşarak sorunları çözmemiz gerekirken çoğu zaman krizleri daha da derinleştiriyoruz. Bu tür konuşmalar hem zaman kaybı oluyor hem de insanı fazlasıyla yoruyor.

Böyle bir ruh hâliyle istasyon boyunca dolaşırken, hâlâ telefon elimde konuşmaya devam ediyordum. O sırada güvenlik görevlisinin bana bir şey söylediğini fark ettim. Konuşmama ara verip ona yöneldim.

“Bir saattir burada telefonla konuşuyorsunuz. Burada bu şekilde bekleme yapamazsınız,” dedi.

“Anlamadım, size ne bundan?” diye karşılık verdim. Zaten gergindim; sanki çatacak birini arıyordum. Sert çıktım.
“Etrafta bu kadar abuk sabuk insan varken gelip bana mı söylüyorsunuz bunu?” diye ekledim.
“İlle de bir şey yapacaksanız, sorun çıkarma potansiyeli olan insanları uyarın,” dedim.

Güvenlik görevlisi böyle bir tepki beklemiyordu. Ben de abarttığımı, gereksiz bir sertlik gösterdiğimi fark edip biraz sakinleştim.

Sakin bir sesle cevap verdi:

“İntihar vakaları oluyor, siz de bir saattir burada dolanıp duruyorsunuz. Sizi uyarmam gerekiyor.”

O an içimde bir şey durdu.

İntihar mı?

Dışarıdan bakınca öyle mi görünüyordum?
Rayların kenarında bir saattir ileri geri yürüyen, elinde telefonla kendi etrafında dolanan bir adam… Belki de öyleydim.

Yüzüm nasıldı?
Omuzlarım düşmüş müydü?
Ben kendimi mücadele eden biri sanırken dışarıdan tükenmiş mi görünüyordum?

Hayata karşı direnen bir yapım vardı. En zor zamanlarda bile en fazla uzaklaşırdım, ama asla vazgeçmezdim. Kaçmak başka şeydi, bitmek başka.

Yine de, bir yabancının gözünde o çizgiye bu kadar yaklaşmış görünmesi beni rahatsız etti.

Biraz sakinleşince güvenlik görevlisinin işini yaptığını anladım. Her ihtimali düşünmek zorundaydı. Belki de o an benim görmediğim bir şeyi görüyordu.

Raylar gitmek içindi; kendimizi atmak için değil.

 

RAILS

“The greatest obstacle to living is expectation.” — Seneca

This story begins at a station.
The rest happens inside.

Accompanying track: Why Worry.
Mark Knopfler does not answer this time; he simply stands beside it.

---

After an intense day at work, with a thousand thoughts crowding my mind, I arrived at the station. I had a phone call to make while waiting for the train. The conversation dragged on and on. Trains came and went, while I remained in the same place, circling the same sentences. As I paced back and forth along the edge of the tracks, I lost all sense of time. Maybe forty-five minutes. Maybe an hour.

The call solved nothing. I kept circling the same issues. It only made me more tense. Isn’t life often like this? We are supposed to resolve problems by talking, yet more often than not we deepen the crisis. Conversations like these waste time and exhaust you.

In that state of mind, I continued wandering along the platform, still on the phone. At some point, I noticed the security guard saying something to me. I paused the call and turned toward him.

“You’ve been standing here talking on the phone for an hour. You can’t wait like this here,” he said.

“I don’t understand—why is that your concern?” I replied. I was already tense, almost as if I were looking for someone to clash with. My tone was sharp.

“With all the strange people around, you come and say this to me?” I added.

“If you’re going to warn someone, warn people who actually look like they might cause trouble,” I said.

The guard hadn’t expected that reaction. I realized I had overreacted, that my sharpness was unnecessary, and I calmed down a little.

In a steady voice, he answered:

“There have been suicide cases. You’ve been walking around here for an hour. I have to warn you.”

Something inside me stopped.

Suicide?

Was that how I looked from the outside?

A man pacing back and forth along the tracks for an hour, phone in hand, circling himself…
Maybe I did.

What did my face look like?
Were my shoulders slumped?
While I thought of myself as someone fighting, did I look exhausted to others?

I had always resisted life. Even in the hardest times, at most I would distance myself—but I never gave up. Stepping away was one thing; being finished was another.

Still, the thought that in a stranger’s eyes I had seemed that close to the line unsettled me.

Once I calmed down, I understood that the guard was simply doing his job. He had to consider every possibility. Perhaps in that moment he saw something I couldn’t.

Rails are meant for going—
not for throwing ourselves onto them.