METRONUN SON VAGONU

“Endişelenmek, insanın kendi gölgesiyle kavga etmesidir.”

                                                 — Seneca’dan esinlenerek

Müzik önerisi: Viktor Tsoi – Spokoynaya Noch

***

O şehirde yaz mevsimi ne güzeldi; hiç batmayan güneş ve beyaz geceler…
Ama kış gelince hayat tersine dönmüştü. Beyaz geceler yerini karanlığa ve kasvete bırakmıştı.

Gecenin bir yarısı metronun son vagonunda, son istasyona doğru gidiyordum. Vagonda bir ben vardım, bir de ara ara bana ters ters bakan tuhaf görünümlü bir adam. Göz göze gelmemeye çalışıyor, bir yandan da çaktırmadan onu izliyordum. Hiç dostane görünmüyordu. Belki de bana öyle geliyordu.

İstasyonlar geçtikçe içim daralmaya başladı. Ya kalkıp üzerime doğru gelirse diye düşündüm. İçkiyi fazla kaçırdığı belliydi. Bir an yumruğumu sıktım ve atacağım bir yumrukla neler yapabileceğimi düşündüm. İlk hamleyi ben yaparsam belki toparlanamazdı. Oysa hayatımda hiç kavga etmemiştim. Bu düşünceler bile bu şehirde kendimi ne kadar yabancı hissettiğimi gösteriyordu.

Vagon boştu. Son vagonda olmak tuhaf bir yalnızlık veriyordu. Bir şey olsa kimse araya giremezdi. Korku, kalabalıkta değil; boşlukta büyüyordu.

Bir müddet sonra adam oturduğu yerden kaydı ve boylu boyunca yere uzandı. Sızmıştı. Az önce zihnimde devleştirdiğim adam, şimdi hareketsiz yatıyordu. Tehlike sandığım şey, sadece sarhoş bir bedendi.

Metro son durağa geldi. Kapılar açılır açılmaz, arkama dahi bakmadan acele ile indim.

Yukarı çıkınca soğuk hava yüzüme çarptı. Tramvay hatlarını bir an karıştırdım. Etrafta polisler vardı; onlara yaklaşmak yerine adeta bir kanun kaçağıymışım gibi hızlı adımlarla yolumu değiştirdim. Bu ülkede polislerle hiç güzel anılarım olmamıştı. Her karşılaşma bir sorundu.

Polislerden uzaklaştıktan sonra, gecenin o karanlığında genç bir kadın gördüm. Evimin önünden geçecek tramvayın hangisi olduğunu sormam gereken kişi, bu güzel yüzün ardında saklı gibiydi.

Tramvaya bindiğimde biraz rahatladım. İçeride elinde bira şişesi olan birkaç yolcu vardı; biri kafasını cama dayamış uyuyordu, diğeri arada bir sessizce gülümsüyor, ama gözleri hiçbir zaman bana değmiyordu.

İneceğim durağa vardığımda hâlâ içimde küçük bir gerginlik vardı.

O gece kimse ile aramda bir şey geçmemişti.
Ama içimdeki karanlık hâlâ dağılmamıştı.

 

THE LAST CAR OF THE SUBWAY

"Worrying is a fight with one’s own shadow."
— Inspired by Seneca
Music suggestion: Viktor Tsoi – Spokoynaya Noch

---

The summer in that city was beautiful; the sun never seemed to set, and the nights were white…
But when winter came, life had turned upside down. The white nights gave way to darkness and gloom.

In the middle of the night, I was riding in the last car of the subway, heading toward the final station. I was alone in the car, except for a strangely looking man who occasionally shot me suspicious glances. I tried not to make eye contact, while subtly observing him. He didn’t look friendly. Or maybe it just seemed that way to me.

As the stations passed, I felt a tightening inside. What if he got up and came toward me? It was clear he had overindulged in alcohol. I clenched my fist for a moment, imagining what I could do if I threw a punch. If I made the first move, maybe he wouldn’t recover. Yet I had never fought anyone in my life. Even these thoughts showed how alien I felt in this city.

The car was empty. Being in the last car gave a strange sense of loneliness. If something happened, no one could intervene. Fear grew, not in the crowd, but in the emptiness.

After a while, the man slid off his seat and lay flat on the floor. He had passed out. The man I had magnified in my mind just moments ago now lay motionless. The danger I had imagined was nothing but a drunken body.

The subway arrived at the final station. As soon as the doors opened, I hurriedly got off without even looking back.

Once outside, the cold air hit my face. I briefly confused the tram lines. Police officers were around; instead of approaching them, I changed my path with quick steps, as if I were a fugitive. I never had good memories with the police in this country. Every encounter was a problem.

After moving away from the police, I saw a young woman in the darkness of the night. The person I needed to ask about which tram would pass in front of my house seemed hidden behind that beautiful face.

When I boarded the tram, I felt slightly relieved. A few passengers were inside with beer bottles; one had his head resting against the window, sleeping, another occasionally smiled quietly, but their eyes never met mine.

Even when I reached my stop, a slight tension still lingered inside me. That night, nothing had happened between anyone and me.

But the darkness inside me had not yet lifted.