GÖÇ DOĞRU KARARMIŞ

“Yaşadığın sürece, yaşamayı öğrenmeye devam et.”
— Seneca

🎵 Müzik Önerisi: Dombra

***

Eski Sovyetlerden kalma Tupolev marka bir uçağa bindik. Hayatımda bindiğim en küçük uçaktı; üstelik şaşılacak kadar eski görünüyordu. Dışarıdan bakınca hiç güven vermiyordu. İçeri girdiğimde ise manzara daha da çarpıcıydı: koltuklar yırtık, süngerler yer yer dışarı fırlamıştı.

Buna rağmen yolcular oldukça rahattı. Sanki her şey onların gözünde son derece olağandı. Bu rahatlık, benim tedirginliğimi daha da artırıyordu.

Uçak kalkış için hareket ettiğinde içimde beliren huzursuzluk iyice büyüdü. Zaten güven vermeyen bu uçağa, ‘pilotlar votka içmeden uçmaz’ gibi kulaktan dolma şehir efsaneleri eklenince, bu his dayanılmaz bir hâl aldı.

Neyse ki uçak bir şekilde havalandı. Beklediğimin aksine, sarsıntısız ve sakin bir uçuş başladı. Tedirginliğim yavaş yavaş yerini meraka bıraktı.

Meraklı gözlerle etrafımdaki yolcuları gözlemlemeye başladım. Ruslar ve Kazaklar… Genç ve güzel bir Rus kadın, sepetinden çıkardığı kedisine yemek yediriyordu. Bir lokma kedisine, bir lokma kendine… Adeta yedikleri lokmalar birbirine karışmıştı.

Kazaklar ise bambaşkaydı. Bozkırın, soğuğun ve sert iklimin insanları… Sert ve duygusuz. İlk edindiğim izlenim buydu.

Aşağı baktığımda Hazar Denizi’ni gördüm. Uçak, karşı kıyıdaki bir şehre inişe geçti. Hava kararmıştı. Merakla çevreyi gözlüyordum, ama karanlık merakımı perdelemişti.

Uçaktan indiğim an, beni delip geçen bir rüzgâr ile karşılaştım. Bir mızrak gibi göğüs kafesimi delip geçti soğuk.

Otele giderken donmuş bir nehrin yanından geçtik. Çocuklar buzun üzerinde oynuyordu. Bu manzara içimde tuhaf bir merak uyandırdı. Sabah olup her şeyi görmek istiyordum.

Ama sabah, bambaşka bir gerçekle geldi.

Saatler sürecek bir kara yolculuğu… Bozuk yollar… Devasa, eski bir Amerikan arabası… Ve bitmeyen bir soğuk.

Bozkırın soğuğunda, yeni geldiğim bu dünyaya hiç ısınamadım. Rüzgâra karşı durmanın imkânsız olduğunu anladım. Her mola, bu gerçeği biraz daha yüzüme vuruyordu.

İşte o an fark ettim.

Göç…
Ne kadar da doğru bir kararmış.

Ben ise sanki tersine göç etmiştim.

Bu düşünce zihnime yerleştiği anda, çevreyi keşfetmeye dair merakımın ötesine geçen yeni bir duygu kapladı içimi:
Bu coğrafyadan kurtulma isteği.

 

MIGRATION WAS THE RIGHT DECISION

“As long as you live, keep learning how to live.”
— Seneca
🎵 Music Recommendation: Dombra

---

We boarded a Tupolev aircraft left over from the old Soviet era. It was the smallest plane I had ever been on—and, surprisingly, it looked incredibly old. From the outside, it didn’t inspire any confidence. When I stepped inside, the scene was even more striking: the seats were torn, and bits of foam were sticking out here and there.

Despite all this, the passengers seemed perfectly at ease. As if everything was completely normal in their eyes. Their calmness only deepened my unease.

As the plane began to move for takeoff, the discomfort inside me grew stronger. The lack of trust I already felt toward the aircraft, combined with rumors I had heard—like “pilots never fly without drinking vodka”—turned that feeling into something almost unbearable.

Fortunately, the plane managed to take off. Contrary to my expectations, the flight was smooth and steady. Gradually, my anxiety gave way to curiosity.

With curious eyes, I began observing the passengers around me. Russians and Kazakhs… A young and beautiful Russian woman was feeding her cat from a basket she had brought along. One bite for her cat, one bite for herself… It was as if their meals had blended into one.

The Kazakhs, on the other hand, were entirely different. People of the steppe, of the cold, of a harsh climate… Stern and seemingly emotionless. That was my first impression.

When I looked down, I saw the Caspian Sea. The plane began its descent toward a city on the opposite shore. Night had already fallen. I was trying to observe my surroundings with curiosity, but the darkness veiled everything.

The moment I stepped off the plane, I was struck by a piercing wind. The cold cut through my chest like a spear.

On the way to the hotel, we passed by a frozen river. Children were playing on the ice. The sight stirred a strange curiosity within me. I wanted morning to come so I could see everything clearly.

But morning arrived with a completely different reality.

A road journey that would last for hours… Broken roads… A massive, old American car… And an endless cold.

In the freezing steppe, I could not warm up to this new world I had just entered. I realized it was impossible to stand against the wind. Every stop along the way drove this truth deeper into me.

And then, in that moment, I understood.

Migration…

What a right decision it had been.

But I—I felt as if I had migrated in the wrong direction.

The moment this thought settled in my mind, a new feeling took hold of me, going beyond my curiosity to explore this place:

A desire to escape from this land.