O GECE BİTMEYEN MAÇ

“Bazı şeyler sahada bitmez; insanın içinde yıllarca devam eder.”
— Seneca (hikâyeye uyarlanmış)

🎵 Kazım Koyuncu – Ben Seni Sevduğumi

***

Siyah beyazdan renkliye geçilen yıllardı; önemli maçlar için renkli televizyonu olan komşulara giderdik.

Dünya Kupası’nın bir maçında Maradona kırmızı kart görüp oyundan atılmış, takımı maçı kaybetmişti.

Ben de ağlamıştım.

Mahallede, sokaklarda çok iyi top oynayamasam da çocukluğum hep topun peşinden koşarak geçti. Futbola ilgim ve merakım, bir takımın renklerine de aşık olunca kopmayacak bir bağa dönüştü. Kurduğum bu bağın ardından da çok beklemeden şampiyonluk gelmişti.

Sonrası uzun yıllar sessizlik…

Beklenen ama gelmeyen şampiyonluklar…

Ama gönül bağı bir kere kurulmuştu. Başarısız geçen yıllar, içimdeki umudu sabırsızlıkla karıştırarak büyüttükçe büyütüyordu.

Üniversite yıllarımın sonlarındaydım. Yıllarca beklenen şampiyonluk öylesine yaklaşmıştı ki… Bu sene olacaktı artık.

Son düzlüğe girildiğinde önde gidiyorduk. Takipçimizle final niteliği taşıyan maç yaklaşıyordu.

Artık herkesin evinde renkli televizyonların olduğu bir devirdeydik. Ama hayatı hep bir adım geriden takip edenler için, önemli maçları komşunun evinde seyretme gerçeği yakamı bir türlü bırakmamıştı.

Bir arkadaşım beni evine maçı seyretmeye davet etmişti. Kendisi her iki takımın da taraftarı değildi, babası da öyleydi. Hatta futbola pek meraklı görünmüyorlardı. Evlerine ilk kez gidiyordum.

Üstelik hiç tanımadığım, rakip takımı tutan iki arkadaşını da çağırmıştı.

Maçın gerginliği daha başlamadan üzerime çökmüştü.

Maç başladı.

Gerginlik her yerdeydi; tribünlerde, sahada, kenar yönetiminde…

Ben de payıma düşeni, misafirlikte oturduğum koltukta yaşıyordum.

Arkadaşımın misafirperver babası, büyükçe bir kase dolusu kuruyemişi önüme koydu. Yanına da bir kola…

Normalde avuç avuç yiyeceğim kuruyemişlere sadece bakıyordum. İkramı geri çevirmek olmazdı.

Tek bir fıstığı ağzıma attım.

Çiğniyordum…

Ama yutamıyordum.

Midem kaynıyordu. Mideme ne girerse girsin, geri gönderecekmiş gibi bir refleksi bütün benliğimde hissediyordum. Gözüm kasedeki kuruyemişlere her kaydığında midem ani bir tepki veriyor, elim bir daha uzanamıyordu.

Bir yudum kola aldım.

Yanma bu sefer daha derinden geldi.

Gergin bir maç oynanıyordu. Kimseyle konuşmuyor, sadece izliyordum.

İstekli başladığımız maçta etkili oyun golü de getirdi.

Beraberliğin bile avantaj olduğu bir maçta…

Öne geçmiştik.

Yıllardır beklenen şampiyonluk geliyor gibiydi.

O golle birlikte beklenti bir anda tavan yaptı.

Ve o beklenti…

Beni oturduğum yerde tarifsiz bir strese hapsetti.

Aynı gerginlik sahada da hissediliyordu. Teknik heyette, futbolcularda… Herkesin üzerinde görünür bir baskı vardı.

Belki de en tehlikelisi öne geçmekti.
Çünkü beklenti, skordan daha ağırdı.

Tribünlerde yakılan fişeklerin yaydığı duman, sahayı gri bir perde gibi kapladı.

Tribünlerden yükselen duman sahayı silip süpürdü; çizgiler kayboldu, yüzler seçilmez oldu… ve yediğimiz ilk gol, o kayboluşun içinden çıkıp geldi.

Durum berabereydi.

Hâlâ avantaj bizdeydi.

Ama içimde bir şeyler değişmişti.

Kötü şeylerin olacağını hissediyordum.

Maçın sonuna doğru…

Hatırlamak istemediğim o an geldi.

İkinci golü yedik.

Ve o golle birlikte…

Maçı da kaybettik.

Şampiyonluğu da.

Tam bu kadar yaklaşmışken.

O evden nasıl kalkıp gittiğimi hatırlamıyorum.

Hatırladığım tek şey…

İnsanların yüzüne boş boş bakarak, teşekkür bile etmeden kendimi sokağa attığım an.

Bambaşka hayallerle geldiğim o evden, içimde yıllarca büyüttüğüm umutların yerle bir olduğu bir halde çıktım.

Taşıması zor bir ağırlık vardı içimde.

Kendimi attığım cadde, rakip takımın kalesi sayılan, Anadolu Yakası’nın en hareketli yerlerinden biriydi.

Kutlamalar başlamıştı.

Arabalar kornalarını çalıyor, insanlar kendini sokağa atmış, bağıra çağıra yürüyordu.

Herkes mutluydu.

Coşku sokaklara taşmıştı.

Ben ise o kalabalığın ortasında…

Yalnızdım.

Derin bir yalnızlık.

Kalabalığa karşı bir öfke yükseldi içimde. Uzaklaşmak istedim. Kaçmak…

Ama kalabalık artıyordu.

Ve sanki üzerime geliyordu.

Coşkunun ortasında, kendi sessizliğimle yürüyordum.

Yalnızlıkla karışan hayal kırıklığı, içimde daha da derinleşiyordu.

Eve kadar yürüdüm.

Uzun, sessiz, şuursuz bir yürüyüş…

İyi gelmişti.

Darbenin ilk şokunu o yolda attım.

Bu şokun ardından gelen ilk travmatik dalgayı bu şekilde atlatmıştım.

Travmanın payıma düşen kısmını da yıllara yayarak bir şekilde atlatacaktım.

Bazı maçlar sahada biter.
Bazıları ise insanın içinde yıllarca oynanmaya devam eder.

 

THE MATCH THAT NEVER ENDED THAT NIGHT

“Some things don’t end on the field; they continue inside a person for years.”
— Seneca (adapted)

🎵 Kazım Koyuncu – Ben Seni Sevduğumi

---

Those were the years when we were transitioning from black-and-white to color television; for important matches, we would go to neighbors who had a color TV.

In one World Cup match, Maradona was sent off with a red card, and his team lost.
I cried too.

Even though I wasn’t very good at playing football in the neighborhood streets, my childhood was spent chasing after the ball. My interest and curiosity for football turned into an unbreakable bond when I also fell in love with the colors of a team. And not long after forming that bond, a championship came.

Then came years of silence…
Championships that were expected but never arrived…

But once that emotional bond was formed, it never broke. The years of failure kept feeding my hope with impatience, making it grow even stronger.

I was in the final years of university. The long-awaited championship was so close… This was going to be the year.

As we entered the final stretch, we were leading. A decisive match against our closest rival was approaching.

By then, everyone had a color TV at home. But for those who were always a step behind in life, the reality of watching important matches at someone else’s house had never really left me.

A friend invited me to his place to watch the match. He didn’t support either team, nor did his father. In fact, they didn’t seem very interested in football at all. It was my first time at their house.

He had also invited two other friends—supporters of the opposing team—whom I had never met before.

The tension of the match had already settled on me before it even began.

The match started.

Tension was everywhere—on the stands, on the pitch, on the sidelines…
And I was living my share of it, sitting there as a guest on that couch.

My friend’s hospitable father placed a large bowl of nuts in front of me, along with a cola.

Normally, I would have eaten them by the handful. But I could only stare at them. It wouldn’t be polite to refuse.

I put a single peanut in my mouth.

I chewed…

But I couldn’t swallow.

My stomach was boiling. It felt like anything that went in would immediately come back out. Every time my eyes drifted toward the bowl, my stomach reacted sharply, and my hand wouldn’t reach out again.

I took a sip of cola.

The burning came back, deeper this time.

It was a tense match. I wasn’t talking to anyone—just watching.

We started the game well, and our effective play brought a goal.

In a match where even a draw was enough…

We had taken the lead.

It felt like the long-awaited championship was finally coming.

With that goal, expectations skyrocketed in an instant.

And that expectation…

Trapped me in an indescribable stress right there on that couch.

The same tension could be felt on the field too—among the coaching staff, the players… There was visible pressure on everyone.

Maybe the most dangerous thing was taking the lead.

Because expectation was heavier than the score.

The smoke from flares in the stands spread across the pitch like a gray curtain.

The rising smoke wiped the field clean; the lines disappeared, faces became indistinguishable… and the first goal we conceded emerged from within that disappearance.

It was level.

We still had the advantage.

But something inside me had changed.

I could feel that something bad was going to happen.

Towards the end of the match…

That moment I wish I could forget arrived.

We conceded the second goal.

And with that goal…

We lost the match.

We lost the championship.

When it had been this close.

I don’t remember how I got up and left that house.

The only thing I remember…

Was stepping out into the street, staring blankly at people’s faces, without even saying thank you.

I had gone there with completely different dreams… and left with the hopes I had nurtured for years shattered inside me.

There was a weight inside me—hard to carry.

The street I found myself on was one of the busiest places on the Anatolian side, known as the stronghold of the opposing team.

The celebrations had already begun.

Cars were honking, people had poured into the streets, shouting and cheering.

Everyone was happy.

The excitement had spilled into the streets.

And I…

In the middle of that crowd…

Was alone.

A deep loneliness.

An anger toward the crowd rose inside me. I wanted to get away. To escape…

But the crowd kept growing.

And it felt like it was closing in on me.

In the middle of all that celebration, I walked with my own silence.

The disappointment, mixed with loneliness, grew deeper inside me.

I walked all the way home.

A long, silent, unconscious walk…

It helped.

I released the first shock of the blow on that road.

I overcame the first wave of that trauma in this way.

The rest of it, I would carry and slowly get through over the years.

Some matches end on the field.

Others continue to be played inside a person for years.