O TANIDIK SES

Hayat, gözle görülmeyen küçük mutluluklardan oluşur.
— Seneca

🎵 Simon & Garfunkel – The Sound of Silence

---

Çocukluk yıllarımda misketlerimin yeri ayrıydı.
Okul öncesi dönemde sokaklara çıkıp diğer çocuklarla misket oynamazdım.
Belki biraz ürkektim; misketlerimi kaybetmekten korkardım.
Misket oyununda pek iyi sayılmazdım ama her bir misketimin bir ruhu vardı.
Her birinin yeri ayrıydı benim için; onların bir karakteri vardı.

Evde ninemle misket oynardık.
Misketlerimi halının üzerine dizerdim. Ninem en büyük misketi seçerdi ve halının üzerindeki misketleri vurmaya çalışırdık.
Ninem aslında babaannemdi. Ben en küçük torunuydum. Benden önceki torunları ona “nine”, hatta yöresel ağızla “nene” dedikleri için ben de ona nene diyordum.

Bir gün babamdan bana yeni misketler getirmesini istedim.
Artık akşamları babamın eve gelmesini ayrı bir heyecanla bekler olmuştum.
Bazı geceler çok geç gelir, o gelmeden ben yatmış olurdum.
Bazen de almayı unuttuğunu söylerdi ya da almaya fırsat olmadığını…
Sabır ve umutla bekleyerek günler geçiyordu.

Bir akşam geldiğinde, üzerinde krem renkli, çıtçıt düğmeli, geniş cepli montu vardı.
“Nerede benim misketler?” diye sabırsız bir şekilde sordum babama.
“Unuttum,” dedi babam. Ama bu sefer yüzünde farklı bir ifade vardı; bunu hissettim.
Almıştı ama bana “unuttum” diyerek şaka yapıyordu.
Bu sefer misketleri almıştı, buna inanıyordum.

Ancak elinde hiçbir şey yoktu.
Hızla babama doğru koşup montunun geniş cebine vurdum.
Cepten o tanıdık ses geldi.
Günlerdir beklediğim misketler cebindeydi; artık bundan emindim.

Aradan uzun yıllar geçti.
Geriye dönüp mutlu anlarımı düşündüğümde, kulaklarımda hâlâ o tanıdık ses çınlar.

THE FAMILIAR SOUND

Life is made up of small joys that cannot be seen.
— Seneca
🎵 Simon & Garfunkel – The Sound of Silence

---

During my childhood, marbles held a special place in my heart.

In my preschool years, I didn’t go out into the streets to play marbles with other children.
Perhaps I was a bit timid; I was afraid of losing them.

I wasn’t particularly good at the game, but each of my marbles had a soul.
Each one meant something different to me—they all had their own character.

At home, I used to play marbles with my grandmother.
I would line them up on the carpet, and she would pick the biggest one. Then we would try to knock the others off the carpet.

She was actually my paternal grandmother. I was her youngest grandchild. Since the older ones called her “grandma,” or in our local dialect “nene,” I called her that too.

One day, I asked my father to bring me new marbles.

From then on, I began waiting for him to come home in the evenings with a different kind of excitement.
Some nights, he would come home very late, and I would already be asleep.
Sometimes, he would say he had forgotten, or that he didn’t have the chance to buy them…

Days passed in patience and hope.

One evening, he came home wearing a cream-colored coat with snap buttons and large pockets.

“Where are my marbles?” I asked impatiently.

“I forgot,” he said. But this time, there was something different in his expression—I could feel it.

He had bought them. I was sure of it.
He was teasing me by saying he had forgotten.

Yet, there was nothing in his hands.

I quickly ran toward him and tapped the wide pocket of his coat.

And then… that familiar sound came from inside.

The marbles I had been waiting for days were in his pocket—I was certain now.

Years have passed since then.

But whenever I think back on my happiest memories,
that familiar sound still echoes in my ears.