YÜRÜYEN PALET

“Kendini her yerde bulabilirsin, ama önce kendinden kaçmayı bırakmalısın.”
— Seneca’ya atfedilen Stoacı bir düşünce

🎵 Pamela – İstanbul

***

Her gün, bir öncekinin kopyasıydı.
Aynı döngüde sıkışmış bir hayat… Sabah uyanmak, otobüs durağına doğru yürümekle başlıyordu. Ardından vapura binip karşıya geçmek, sonra fünikülere atlayıp işe bir adım daha yaklaşmak.

Yıllar birbirini kovaladıkça, büyük şehrin telaşı insanın omuzlarına biraz daha çöküyordu.

Her gün aynı yere varan adımlarım…
Bir farenin çarkta tükenen koşusundan ne kadar farklıydı ki?

İşe varmanın son etabı: Fünikülerden inip yeryüzüne çıkarken adımladığım yürüyen paletler.

Paletin üzerinde ilerlerken ne sabahın ferahlığını hissedebiliyordum ne de yeni bir günün enerjisini. Üzerime çöken o tanıdık yorgunlukla, daha başlamadan biten bir günü düşünüyordum.

Bir an… adım atmayı bıraktım.
Durduğumu fark ettim.
Gözlerimi kapattım.

Ben burada olmak istemiyordum.

Çıplak ayaklarımla çimenlere basmak, yorulana kadar koşmak; saatin kaç olduğunu, günlerden hangisi olduğunu unutmak istiyordum.
Sonra, gömleğim kirlenir diye düşünmeden kendimi çimenlerin üzerine bırakmak…
Gökyüzünü, bulutları uzun uzun seyretmek…

Belki de bir ağacın gölgesinde uyuyakalmak…
Ve rüzgârın taşıdığı birkaç yağmur damlasının yüzüme düşmesiyle uyanmak…
Gözlerimi açtığımda, bu kaçışın ne kadar kısa sürdüğünü anladım.
Kendimi yine o yürüyen paletin üzerinde, çarkın aynı döngüsünde buldum.

THE MOVING WALKWAY
"You can find yourself anywhere, but first you must stop running away from yourself."
— A Stoic thought attributed to Seneca
🎵 Pamela – Istanbul

---

Every day was a copy of the one before.
A life trapped in the same loop… It began with waking up in the morning and walking toward the bus stop. Then boarding the ferry to cross to the other side, and hopping onto the funicular to get one step closer to work.

As the years chased one another, the rush of the big city pressed a little heavier on my shoulders.

My steps, arriving at the same place every single day…
How different were they from a mouse running itself to exhaustion in a wheel?

The final stage of getting to work: the moving walkways I stepped onto after getting off the funicular and returning to the surface.

As I moved along the walkway, I could feel neither the freshness of the morning nor the energy of a new day. With that familiar weight settling over me, I found myself thinking of a day that felt finished before it had even begun.

For a moment… I stopped taking steps.
I realized I had come to a halt.
I closed my eyes.

I didn’t want to be here.

I wanted to feel the grass beneath my bare feet, to run until I was out of breath—forgetting the time, forgetting even what day it was.
Then, without worrying about getting my shirt dirty, I wanted to lie down on the grass…

To gaze at the sky, at the clouds, for a long, long time…
Maybe even fall asleep in the shade of a tree…

And wake up to a few raindrops carried by the wind touching my face…

When I opened my eyes, I realized how brief that escape had been.
I found myself once again on that moving walkway, trapped in the same cycle of the wheel.