AKŞAM GAZETESİ

“Yaşamak için zamanımızın kısa olmasından değil, büyük bir kısmını boşa harcamamızdan şikâyetçiyiz.”
— Seneca

🎧 Black - Wonderful Life

***

Kadıköy vapur iskelesi yakınlarında, İstanbul’un karşı yakasından gelen vapuru beklerken akşam olmak üzereydi; hava yavaş yavaş kararıyordu. Rüzgâr, denizden hafif hafif yüzümüze vuruyordu. İnsanlar sessizce bekliyor, bazıları saatine bakıyor, bazıları dalgın bir şekilde denizi seyrediyordu.

Babamın elinden tutmuş küçük bir çocukken, bu kalabalığın içinde en çok vapurun geliş anını merak ederdim. “Neden eve gitmiyoruz da karşıdan gelen vapuru bekliyoruz?” diye etrafa bakınıyordum. Babam ise acele etmezdi. Sanki beklemek de işin bir parçasıydı onun için.

Bir süre sonra uzaktan bir düdük sesi gelirdi. Önce belli belirsiz… sonra giderek büyüyen. Vapuru ilk o sesle tanırdım. Kalabalık biraz hareketlenir, herkes iskeleye doğru yaklaşırdı.

Cağaloğlu’nda basılan gazetelerin Sirkeci üzerinden bu şekilde geldiğini o gün öğrendim. Vapurdan inen gazeteler hızlıca dağıtılır, bayilere yetiştirilirdi. Sanki şehir, o kağıtların peşinden koşardı.

Akşam gazetesini bayiden alıp eve giderdik. Babamın her akşam yanında getirdiği şey sadece gazete değildi; günün tamamıydı aslında. Yorgunluğu, haberleri, sessizliği…

Hiç unutmam, gazetenin arka sayfası spor sayfasıydı. Babam gazeteyi açıp okurken, ben de onun açtığı sayfadan arka tarafı görürdüm. Futbol skorları, küçük başlıklar… O zamanlar bana büyük bir dünya gibi gelirdi.

Babam ana başlıkları okur, köşe yazılarına geçince gazeteyi biraz daha indirirdi. Sanki bana da pay verirmiş gibi kapak sayfasını bırakırdı. Ben de arka sayfadaki spor haberlerine dalardım. Aramızda çok konuşma olmazdı ama aynı gazeteyi paylaşmak bir bağ gibiydi.

Yıllar geçti. O vapurlar aynı, o iskele aynı ama ben artık o bekleyişin içinde değilim. Haberleri telefondan okuyorum. Bildirimler geliyor, geçip gidiyor. Hiçbiri elime aldığım bir gazetenin yerini tutmuyor.

Bazen aynı iskeleye gidiyorum. İnsanlar yine bekliyor. Vapurlar yine geliyor. Ama kimsenin elinde gazete yok. Kimse Sirkeci’den gelen bir hikâyeyi beklemiyor. Her şey daha hızlı ama daha sessiz.

Ve ben orada, bir anlığına, o eski akşamı hatırlıyorum. Babamın elini, vapurun sesini, gazeteyi açışını…

Artık o gazetenin kokusu yok… belki de o günlerin.

 

EVENING NEWSPAPER
“We complain not because our time is short, but because we waste much of it.”
— Seneca
🎧 Black – Wonderful Life

---

Near the Kadıköy ferry pier, it was almost evening as we waited for the ferry coming from the other side of Istanbul; the sky was slowly growing dark. The wind brushed lightly against our faces from the sea. People waited quietly—some checking their watches, others gazing absentmindedly at the water.

As a small child holding my father’s hand, what fascinated me most in that crowd was the moment the ferry arrived. I would look around and wonder, “Why aren’t we going home? Why are we waiting for a ferry coming from the other side?” But my father never rushed. As if waiting itself was part of the whole thing for him.

After a while, a distant horn would sound—faint at first, then growing stronger. That was how I recognized the ferry. The crowd would stir slightly, and everyone would move closer to the pier.

That was the day I learned that newspapers printed in Cağaloğlu arrived this way via Sirkeci. The papers unloaded from the ferry were quickly distributed and delivered to newsstands. It was as if the entire city chased after those sheets of paper.

We would buy the evening newspaper from a vendor and head home. What my father brought back every evening wasn’t just a newspaper—it was the whole day. Its fatigue, its news, its silence…

I remember clearly—the back page of the paper was the sports section. While my father opened and read the newspaper, I would glimpse the back from the page he held open. Football scores, small headlines… Back then, it felt like a vast world to me.

My father would read the main headlines, and when he moved on to the columns, he would lower the paper slightly. As if sharing it with me, he would leave the front page open. And I would dive into the sports news on the back page. We didn’t talk much, but sharing the same newspaper felt like a bond between us.

Years passed. The ferries are the same, the pier is the same—but I am no longer part of that waiting. I read the news on my phone now. Notifications come and go. None of them replace the feeling of holding a newspaper in my hands.

Sometimes I go to that same pier. People are still waiting. Ferries still arrive. But no one is holding a newspaper anymore. No one is waiting for a story coming from Sirkeci. Everything is faster, yet quieter.

And there, for a brief moment, I remember that old evening—my father’s hand, the sound of the ferry, the way he opened the newspaper…

That newspaper no longer has a scent…
—or perhaps those days themselves.