HAVAALANINDA PURO

“İnsan, dışarıda değil içinde kaybolur.”
Seneca’dan esinlenerek

Puro dumanı dağılırken, kendime ne kadar uzak düştüğümü düşündüm.

🎵 Chris Isaak – Wicked Game

***

Kuralların pek işlemediği, itiş kakışla geçen üç buçuk yılın ardından o ülkeden bir daha ardıma bakmadan ayrılıyordum. Herkes “düzenli ülkeler” anlatırken, ben burada düzenin sadece bir varsayım olduğunu öğrenmiştim.

Havaalanında biniş kartı almak bile başlı başına bir mücadeleydi. Sıra vardı ama daha çok kâğıt üstünde bir fikir gibiydi; güçlü olanın öne geçtiği, sessiz kalanların geride bırakıldığı bir düzen. İlk zamanlar şaşırıyordum, sonra şaşırmayı bıraktım. Bir süre sonra ya sesini yükseltmeyi ya da omuz kullanmayı öğreniyorsun. Ben de fark etmeden ikinci gruba yaklaşmıştım.

Bir keresinde biniş kartı alma sırasında önümdeki adam hiçbir şey olmamış gibi sırayı yarıp gişeye yürümüştü. Arkasından bakanlar sadece bakmıştı. O an adaletin değil, alışkanlığın hüküm sürdüğü bir yerde olduğumu anlamıştım. Sonra bu görüntüler sıradanlaştı.

İç hatlarda o kadar çok gidip gelmiştim ki, bu ülkeyi en iyi rötarlarda tanıdığımı düşünüyordum. Uçuşların ertelenmesi bir aksaklık değil, rutindi. Kimse kızmıyor, kimse şaşırmıyordu. Beklemek hayatın doğal parçasıydı.

Şimdi Türkiye’ye giden uçağı bekliyordum.

Birkaç arkadaşımla cam kenarındaki koltuklara yerleşmiştik. Herkesin üzerinde aynı görünmeyen ağırlık vardı. Ben projeyi ve bu ülkeyi geride bırakıyordum. İçimde garip bir karışım, yeni bir başlangıcın hafifliğiyle, geride bırakmanın ağırlığı aynı anda duruyordu.

Anonslar yapılıyor, insanlar kalkıp tekrar oturuyor, ekranlar değişiyordu. Kimse bulunduğu yerde değil gibiydi; herkes zihnini bir sonraki durağa çoktan göndermişti.

“Sigara içilmez” yazısının hemen altında boş bir sıraya oturdum. Bir süre izledim. Kimse konuşmuyordu. Herkesin elinde telefon vardı; beklemek artık ekranlara bakmakla eş anlamlıydı.

Çantamı açtım.

Haftalardır taşıdığım birkaç puro vardı. Sigara bile içmeyen bir insandım aslında. Ülkeme dönerken hediye diye almıştım. Ama şimdi hediye değil, garip bir vedanın bahanesi olmuşlardı.

Bir an durdum. Neden yaptığımı ben de bilmiyordum. Belki de uzun zamandır ilk kez bir şeyi bilerek kurala aykırı yapma isteğiydi.

Bir tanesini çıkardım.

Kübalı bakirelerin baldırında sardığı bir Havana purosu değildi belki ama benim ağzımda, “Sigara içmek yasaktır” yazısının altında yeterince havalı duruyordu.

İlk nefesi çektim. Duman ağır ağır yükseldi, tavandan süzülür gibi dağıldı. Kimse bir şey demedi. Birkaç kişi kısa bir bakış atıp tekrar ekranlarına döndü. Burada kurallar vardı ama onları uygulayan kimse yoktu; bu da kendi sessiz düzenini yaratıyordu.

Yanımdaki adam bile dönmedi. Kimse kimseye karışmıyor, sadece aynı alanı paylaşıyordu.

Her nefeste küçük bir şey yaptığımı sandım. Bir başkaldırı gibi. Ama aynı anda bunun ne kadar anlamsız olabileceğini de hissediyordum. Belki de sadece beklemekten sıkılmış bir insanın kendine oyunuydu bu.

Karşımdaki cama baktım.

Yansımada elinde puroyla oturan bir adam vardı. Bana bakıyordu ama sanki ben değilmişim gibi.

Bir an göz göze geldik.

Ben kırmızı ışıkta duran, yeşil yanmadan geçmeyen, sıraya giren, kurallara uyan biriydim. Belki de bu yüzden yıllardır içimde sakladığım küçük isyanları, hep olmadık yerlerde ve olmadık zamanlarda, aniden yaşıyordum.

Bir nefes daha aldım.

Duman bu kez daha yavaş dağıldı.

Camdaki adam silikleşti.

Sonra tamamen kayboldu.

Geriye yine ben kaldım.

CIGAR AT THE AIRPORT

"A person gets lost not in the outside world, but within themselves."
A Stoic adaptation inspired by Seneca

🎵 Chris Isaak – Wicked Game

---

After three and a half years in a country where rules rarely seemed to matter and chaos often prevailed, I was leaving without any intention of looking back.

While people talked about "well-organized countries," I had learned here that order was often nothing more than an assumption.

Even getting a boarding pass at the airport could feel like a battle. There was a queue, technically speaking, but it existed more as an idea than a reality—a system where the assertive moved ahead and the quiet were left behind. At first, it surprised me. Then I stopped being surprised. After a while, you either learn to raise your voice or use your shoulders. Without realizing it, I had begun drifting toward the latter.

I remember one occasion when a man simply cut through the entire line and walked straight to the counter as if nothing had happened. The people behind him did nothing but watch. That was the moment I realized I was living in a place governed not by fairness, but by habit. Eventually, scenes like that became ordinary.

I had traveled so often on domestic flights that I felt I had come to know the country best through its delays. Flight postponements were not disruptions; they were routine. No one complained. No one seemed surprised. Waiting was simply part of life.

Now, I was waiting for a flight back to Türkiye.

A few colleagues and I had settled into seats by the large windows. We all carried the same invisible weight. I was leaving both the project and the country behind. Inside me was a strange mixture—the lightness of a new beginning and the heaviness of departure, existing at the same time.

Announcements echoed through the terminal. People stood up, sat down again, checked the screens. Nobody seemed fully present; everyone had already sent their minds ahead to their next destination.

I sat beneath a large "No Smoking" sign and watched for a while.

No one was talking. Everyone stared at a phone. Waiting had become synonymous with looking at a screen.

I opened my bag.

Inside were a few cigars I had been carrying for weeks. The funny thing was, I wasn't even a smoker. I had bought them as gifts to take home. But now they had become something else—a strange excuse for a farewell.

I paused.

I wasn't entirely sure why I was doing it. Maybe it was the first time in a long while that I felt the urge to knowingly break a rule.

I took one out.

It wasn't a Havana cigar rolled on the thighs of Cuban virgins, but sitting there beneath a "No Smoking" sign, it looked cool enough in my mouth.

I took the first draw.

The smoke rose slowly and drifted across the ceiling. Nobody said a word. A few people glanced over before returning to their screens. There were rules here, certainly—but nobody enforced them. And that, in its own way, had created a different kind of order.

Even the man sitting beside me didn't turn his head.

No one interfered with anyone else. They merely shared the same space.

With every puff, I imagined I was doing something significant. Something rebellious.

Yet at the same time, I could feel how meaningless it might actually be.

Maybe it was nothing more than a game a bored man played with himself while waiting.

I looked at the glass in front of me.

In the reflection sat a man holding a cigar.

He was looking at me, yet somehow he didn't seem to be me.

For a brief moment, we locked eyes.

I was the kind of person who stopped at red lights, waited for green, stood in line, followed the rules. Perhaps that was why the small rebellions I had buried inside myself for years always emerged in the strangest places and at the strangest times.

I took another draw.

This time, the smoke dispersed more slowly.

The man in the reflection began to fade.

Then he disappeared completely.

And there I was again.

Just me.