SU PERİSİ

“Kendinle barışmadıkça, hiçbir yer sana sığınak olmaz.” — Seneca

♫ Pure Love-Aziza Qobilova

“Gerçek ile hayal arasındaki en ince yerde başladı her şey.”

***

Leicester City, 2016 yılında dev bütçeli rakiplerine karşı futbol tarihinin en sansasyonel zaferlerinden birini kazanmıştı. Sezon başında bahis şirketleri Leicester City'nin şampiyonluğuna 1'e 5000 oran veriyordu.

Ligin son haftalarına Leicester önde girmişti. Bir futbolsever olarak bende de Leicester City’nin yazmakta olduğu peri masalı büyük bir heyecan uyandırmıştı. Adeta kendi takımımı tutuyormuşçasına her hafta sonu televizyonun karşısına geçip maçlarını izliyor, bu peri masalının bir parçası gibi hissediyordum kendimi.

Çocukluğumdan beri peri masallarını hep sevmiştim. Her şey ters gittiğinde, hikâyenin sonuna doğru bir peri ortaya çıkar; sihirli asasıyla her şeyi yeniden yoluna koyardı.
Peri masalları neden vardı ki? Çocukları gerçek hayata hazırlamanın bir yolu muydu yoksa tam tersine ondan uzaklaştırmanın bir biçimi mi?

Yetişkinlerin dünyasında, çocukluğumun perileri tamamen kaybolmamıştı. Sessizce bir köşede duruyor, bana bir peri masalı yazma fikrini fısıldamaya devam ediyorlardı.

Ben Leicester City kadar şanslı, azimli ya da inançlı olamamıştım. Kendi hayatımda bir peri masalı yazmayı başaramamıştım.

Belki de bu yüzden olumsuzluklardan ve sorunlardan kaçtım; zihnimin derinliklerinde inşa ettiğim, göl kenarında sessizce duran küçük bir kulübeye sığındım.

Göl kenarındaki o küçük kulübe, zamanla gerçek dünyadan kaçtığım bir sığınağa dönüşmüştü. Bazen sabahları orada uyanır, sadece bana ait olduğunu düşündüğüm gölün etrafında bir tur atar, sonra yeniden o sessizliğe dönerdim.

İnsanlardan uzak, yalnız başıma kurduğum bu dünyada huzur buluyordum. Ne var ki bu huzur eksikti; yalnızlık hissi ve onun getirdiği mutsuzluk, zamanla iç dengemi bozuyor, kurduğum bu kaçış dünyasını bile sessizce zedeliyordu. Kendi kurduğum bu kaçış dünyasında bile bir peri masalına ihtiyaç duyduğumu çok geçmeden anladım.

Yine bir sabah gölün etrafında dolaşırken bir ışık hüzmesi dikkatimi çekti. O yöne doğru yürüdüğümde, dev bir yaprağın üzerinde uzanmış, çevresine ışık saçan, büyüleyici güzelliğiyle bir su perisiyle karşılaştım.

Ona yaklaşmaya cesaret edemedim. Bir yanım ondan çekiniyor, bir yanım ise beni görünce rahatsız olup uzaklaşmasından korkuyordu. Sadece öylece izledim onu; göz göze gelmeye bile cesaret edemedim.

Nasıl yaklaşmam gerektiğini bilemiyordum. Ya ürkerse ya kaçıp giderse diye düşünmeden edemiyordum. Sonunda “ne olursa olsun” dedim ve usulca ona doğru yürüdüm.

Beni fark etti. Ona gülümsedim. O an, sanki bu gülümseme karşılık bulmuş gibi hissettim. Ama yine de daha fazla yaklaşmadım. “Bugünlük bu kadar yeter,” dedim kendi kendime ve oradan ayrıldım. Yarın yeniden karşılaşma umuduyla…

Sabah olur olmaz gölün o tarafına koştum. Işık hüzmesini gördüğümde içimi heyecanla karışık bir mutluluk kapladı. Nefes nefese kalmıştım; bu halde karşısına çıkamazdım. Ya onu ürkütürsem ya kaçar giderse…

Nefesim düzene girince karşısına çıktım. Yaklaştım ama dokunmaya cesaret edemedim. Sanki en ufak bir temas, gördüğüm bu güzelliği yok edecekmiş gibi hissediyordum.

Bir süre sadece birbirimize baktık. Gülümsemesi bana cesaret verdi. Ardından konuşmaya başladık. Sözler ilk başta çekingen, kısa ve aralıklıydı. Zamanla bu sessizlik yerini daha doğal bir akışa bıraktı. Aramızda açıklayamadığım bir yakınlık oluşuyordu.

Onunla kurduğum sohbetler beni mutlu ediyordu; içimde uzun zamandır eksik olan bir boşluk yavaş yavaş doluyormuş gibi hissediyordum. Ama en çok şaşırdığım şey, onun da kendi dünyasında onu mutsuz eden sorunları olmasıydı.

Su perisinin de benim geçtiğim yollardan geçtiğini, benzer mutsuzluklar yaşadığını fark ettim. Onun tecrübeleriyle bana yol göstermesi, aslında elindeki sihirli asasının gerçek gücüydü.

Sonra düşündüm. Bu küçük kulübe, göl ve göl kenarındaki yürüyüşlerimin hiçbiri gerçek değildi. Ama inanıyorum ki bu su perisi gerçekti. Çünkü bazen hayali bile insanı mutlu eden şey, gerçeğin kendisinden daha gerçektir.

 

THE WATER FAIRY

"Until you make peace with yourself, no place will ever be your refuge."
— Seneca

♫ Pure Love – Aziza Qobilova

"Everything began at the thinnest line between reality and imagination."

---

In 2016, Leicester City achieved one of the most sensational victories in football history against rivals with vastly greater financial resources. At the beginning of the season, bookmakers were offering odds of 5000 to 1 on Leicester City becoming champions.

As the league entered its final weeks, Leicester sat at the top of the table. As a football fan, I was captivated by the fairy tale Leicester City was writing. Every weekend, I would sit in front of the television and watch their matches as if I were supporting my own team. I felt as though I had become a part of that fairy tale myself.

I had always loved fairy tales since childhood. Whenever everything seemed to be going wrong, a fairy would appear near the end of the story and, with a wave of a magic wand, set everything right again.

Why did fairy tales exist in the first place? Were they a way of preparing children for real life, or a way of distracting them from it?

Even in the adult world, the fairies of my childhood had never completely disappeared. They stood quietly in a corner of my mind, continuing to whisper the idea of writing a fairy tale of my own.

I had not been as lucky, determined, or faithful as Leicester City. I had failed to write a fairy tale in my own life.

Perhaps that was why I ran from problems and disappointments, taking refuge in a small cabin that stood silently beside a lake—a place I had built deep within my imagination.

Over time, that little lakeside cabin became a sanctuary where I escaped from the real world. Some mornings, I would wake up there, walk around the lake that I believed belonged only to me, and then return once more to its comforting silence.

I found peace in this world I had created for myself, far away from other people. Yet that peace was incomplete. The loneliness and unhappiness that came with it gradually disturbed my inner balance, quietly damaging even the world of escape I had built. It did not take long for me to realize that even in this imagined refuge, I still needed a fairy tale.

One morning, while walking around the lake, a beam of light caught my attention. As I followed it, I came upon a water fairy lying on a giant leaf. She seemed almost to radiate light, her beauty so enchanting that it was impossible to look away.

I did not dare approach her. Part of me was afraid of her, while another part feared that she would be disturbed by my presence and disappear. So I simply watched her from a distance, unable even to meet her eyes.

I did not know how to approach her. What if she became frightened? What if she fled? In the end, I told myself, whatever happens, happens, and slowly walked toward her.

She noticed me.

I smiled at her.

For a moment, it felt as though that smile had been returned. Even so, I did not move any closer.

"That is enough for today," I told myself and left, hoping we would meet again tomorrow.

As soon as morning arrived, I ran to that side of the lake. The moment I saw the beam of light, a mixture of excitement and happiness filled me. I was out of breath; I could not appear before her like that. What if I frightened her? What if she disappeared?

Once I had caught my breath, I approached her again.

I came closer, but I still did not dare touch her. It felt as though the slightest contact might destroy the beauty before me.

For a while, we simply looked at each other. Her smile gave me courage.

Then we began to talk.

At first, our words were hesitant, brief, and scattered. Gradually, the silence gave way to a more natural flow. A closeness formed between us—one I could not explain.

The conversations I shared with her made me happy. It felt as though a void that had existed inside me for a very long time was slowly being filled.

But what surprised me most was discovering that she, too, had troubles in her own world—problems that made her unhappy.

I realized that the water fairy had walked paths similar to mine and had experienced many of the same sorrows. The way she guided me through her experiences was, in truth, the real power of her magic wand.

Then I thought about it.

This little cabin, the lake, and all of my walks along its shore were not real.

But I believe the water fairy was real.

Because sometimes, the thing that makes us happy even in imagination feels more real than reality itself.