İKİ KEZ KAÇIRDIĞIM UÇAK

"Biz zamanın azlığından değil, onun çokluğunu fark edemediğimiz için kaybederiz."
— Seneca

‘’Bazen kaçırdığımız şey bir uçak değil, doğru zamanda doğru kararı verme sorumluluğudur.’’

🎵    Mark Knopfler – What It Is

***

Bir günde iki kez uçak kaçırılır mı?

Bazen hayatta, hiç olmayacakmış gibi görünen şeyler başımıza gelebiliyor. Hele benim gibi havaalanına uçağın kalkış saatinden çok önce gitmeyi alışkanlık hâline getirmiş biri için bu, inanılmaz bir durumdu.

Yeni bir ülke, yeni çalışma arkadaşları ve keşfedecek çok şeyin olduğu yeni bir hayatın başlangıcındaydım. Şantiyeden ülkenin başkentine ilk kez gidecektim.

Beni havaalanına kimin bırakacağını sorup soruştururken bir gönüllü çıktı. Heyecanlı, atik, iş bitirici bir görüntüsü vardı. İyi niyetli, yardımsever ve herkes tarafından sevilen biri gibi görünüyordu.

"Ben de zaten şehir merkezine gidiyorum. Seni havaalanına bırakırım," dedi.

Kendisi satın alma müdürüydü. Lokal bir şoförle gitmektense bu teklif bana daha cazip geldi.

"Tamam, iyi olur," dedim.

O an, hiç tanımadığım bir insana inisiyatifi teslim etmiştim.

Sonuçta yetişebileceğimiz bir uçaktı. Bunda ne sorun olabilirdi ki?

Yolda giderken, benden birkaç ay önce bu ülkeye geldiği için hem ülkeye hem de şantiyeye dair edindiği tecrübeleri benimle paylaşıyordu. Çalışma koşullarından, insanların alışkanlıklarından bahsediyor; iyi niyetiyle, bir ağabey edasıyla bana yol gösteriyordu.

Daha ilk andan iyi dost olabileceğimizi hissetmiştim, bazı farklılıklarımıza rağmen.

Derken bir yere uğradık.

"Daha zamanımız var," dedi. "Şurada beş dakikalık bir işim var."

Arabayı kullanan oydu. Beni havaalanına götüren de bu ülkede benden daha tecrübeli olan da oydu. O andan sonra zamanın kontrolü de kararların kontrolü de ondaydı.

Bir terslik olabileceğini düşünmeden sadece:

"Tamam abi," dedim.

Ne yolu biliyordum ne trafiği ne mesafeyi ne de havaalanındaki uygulamaları...

İşini bitirdikten sonra arabayı daha hızlı kullanmaya başladı. Üfleyip püflemedi, hatta gerginliğini saklamaya çalışıyordu; ama yüzündeki ifadeden ters giden bir şeyler olduğunu sezdim. İşte o an kaçırmak üzere olduğumuz bir uçağa yetişmeye çalıştığımızı anlamıştım.

Havaalanına vardığımızda koşarak biniş kartı kontuarına gittik.

Ama çok geçti.

Uçağı kaçırmıştık.

Neyse ki üç saat sonra başka bir uçuş vardı. Bu ülkenin güzel yanlarından biri de buydu. Biletimiz yanmıyor, aynı biletle sonraki uçağa binebiliyorduk.

Buraya kadar anlattıklarım aslında çok da sıra dışı sayılmazdı.

Birçok insan hayatında en az bir kez uçağını kaçırmıştır. Hele iç hat uçuşlarında bu, dünyanın sonu sayılmaz.

"Nasıl olsa üç saatimiz var," dedi.

"Hadi şehir merkezine gidelim. Hem sen de şehri görmüş olursun."

Yerel halkın "Madinat al-Jusur al-Muallaka" dediği, Köprüler Şehri olarak ün salmış bu yeri görmeyi gerçekten istiyordum.

Bu merakım, inisiyatifi ikinci kez kaybetmeme neden oldu.

Oysa bu ülkede uzun süre kalacaktım. Bu şehri tekrar tekrar görebilirdim.

Ama kendi kendime,

"İlk fırsatta neden görmeyeyim ki? Hem ikinci uçağa daha üç saat var," diye düşündüm.

Şehir gerçekten de alışılagelmişin dışındaydı.

Derin vadiler,

Kayaların üzerinde kurulmuş evler,

Köprülerle birbirine tutunan bir şehir.

Tek bir fotoğrafına bakan herkesin, "İşte burası o şehir," diyebileceği kadar kendine özgü bir görüntüsü vardı.

Vakit ise sessizce akıp gidiyordu.

Ben birkaç kez,

"Hadi abi, artık gitsek mi?" diye sormama rağmen hep aynı cevabı alıyordum.

"Merak etme, yetişiriz."

Havaalanına giden otoyola çıktığımızda yüzünde aynı ifadeyi yeniden gördüm. Bu kez onu tanıyordum.

Geç kalma endişesi...

Bu ifadeyi artık tanıyordum.

Ve ben, daha havaalanına varmadan ikinci uçağı da kaçıracağımızı anlamıştım.

İlginçtir...

Artık hiç stres yapmıyordum.

Bir günde ikinci kez uçağı kaçırmıştım.

Birlikte biletimi akşamki son uçağa değiştirdik.

Artık hava kararmıştı.

"Şantiyeye dönmem gerekiyor. Olağan toplantıya yetişmeliyim," dedi.

Bana havaalanında nereden, nasıl bineceğimi tarif etti.

Sonra da beni orada bırakıp şantiyeye döndü.

Ben ise gecenin ilerleyen saatlerine kadar havaalanında tek başıma son uçağı bekledim.

Beklerken o günü defalarca düşündüm.

Aslında ben o gün iki kez uçağı kaçırmamıştım.

Asıl mesele, yeterince tanımadığım birine iki kez inisiyatifi vermiş olmamdı.

Üstelik ilk hatamdan hiçbir ders çıkarmadan...

 

THE PLANE I MISSED TWICE

"We suffer not because life is short, but because we fail to realize how much of it we have."
— Seneca

"Sometimes what we miss isn't a plane, but the responsibility to make the right decision at the right time."

🎵 Mark Knopfler – What It Is

---

Can you miss two flights in a single day?

Sometimes life throws at us the kind of things that seem impossible until they happen. For someone like me—who always makes it a habit to arrive at the airport well before departure time—this felt almost unbelievable.

I was at the beginning of a new chapter: a new country, new colleagues, and a new life full of things waiting to be discovered. It would be my first trip from the construction site to the country's capital.

While asking around about who could take me to the airport, a volunteer stepped forward. He seemed energetic, resourceful, and eager to help. The kind of person everyone liked—friendly, dependable, and generous.

"I'm heading downtown anyway," he said. "I can drop you off at the airport."

He was the procurement manager. It sounded far more appealing than traveling with a local driver.

"Sounds good," I replied.

At that very moment, I handed over the initiative to someone I barely knew.

After all, it was a flight we could easily make.

What could possibly go wrong?

As we drove, he shared what he had learned during the few months he had already spent in the country. He talked about the construction site, the working conditions, the customs of the local people. With genuine goodwill and the warmth of an older brother, he tried to prepare me for the life ahead.

From the very beginning, I felt we could become good friends, despite our differences.

Then we made a stop.

"We've got plenty of time," he said. "I just need five minutes to take care of something."

He was the one behind the wheel.

He was the one taking me to the airport.

He was also the one who knew this country far better than I did.

From that moment on, he was in control—not only of the car, but of the time and every decision that followed.

Without imagining that anything could go wrong, I simply said,

"Okay."

I didn't know the roads.

I didn't know the traffic.

I didn't know the distance.

I didn't know how things worked at the airport.

After finishing his errand, he began driving noticeably faster. He wasn't complaining or panicking, and he did his best not to show his anxiety. Yet something in his expression told me that things were no longer going according to plan.

That was the moment I realized we were racing to catch a flight we were about to miss.

When we arrived at the airport, we ran to the check-in counter.

Too late.

We had missed the flight.

Fortunately, another flight was leaving three hours later. One of the nice things about that country was that our ticket didn't become worthless. We could simply board the next flight using the same ticket.

Up to this point, none of this was particularly extraordinary.

Most people miss a flight at least once in their lives.

Especially on domestic routes, it's hardly the end of the world.

"We've got three hours anyway," he said.

"Let's go downtown. You'll get a chance to see the city."

I genuinely wanted to visit the place the locals called Madinat al-Jusur al-Muallaka—the famous City of Bridges.

That curiosity made me surrender the initiative for the second time.

The irony was that I would be living in this country for quite a while. I could have visited the city again and again.

But I told myself,

"Why not see it at the first opportunity? We've still got three hours before the next flight."

The city truly was unlike anywhere I had ever seen.

Deep valleys.

Houses clinging to rocky cliffs.

A city held together by bridges.

It had such a distinctive appearance that anyone who saw a single photograph could instantly recognize it.

"That's the place."

Meanwhile, time kept slipping away in silence.

A few times I asked,

"Shouldn't we head back now?"

Each time I received the same answer.

"Don't worry. We'll make it."

As soon as we entered the highway leading to the airport, I saw that same expression on his face again.

This time, I recognized it immediately.

The fear of being late.

I knew that look now.

And before we even reached the airport, I already knew we were going to miss the second flight as well.

Strangely enough...

I wasn't stressed anymore.

I had missed two flights in one day.

Together we changed my ticket to the last flight of the evening.

By then, night had already fallen.

"I need to get back to the construction site," he said. "I have to make the regular meeting."

He explained where to go and how to board the plane.

Then he left me there and drove back to the site.

I remained alone at the airport, waiting until late that night for the final flight.

As I waited, I replayed the day in my mind over and over again.

The truth was...

I hadn't really missed two flights that day.

The real mistake was giving the initiative—twice—to someone I didn't know well enough.

And worse still...

I had done it without learning anything from the first mistake.